Dit jaar is het welgeteld tien jaar geleden dat ik voor de eerste maal kon deelnemen aan een zes maanden durende expeditie naar Antarctica. Hoe was ik een volslagen groene leek wat betreft mondiale verplaatsingen. Luxemburg, Parijs en Cap Gris Nez waren op dat moment zowat mijn meest avontuurlijke verplaatsingen van mijn rustige leven maar daar zou vanaf 6 november 1996 serieuze verandering in komen. Die dag vertrok ik met bonkend hart van de Britse militaire luchthaven van Brize-Norton (tegen Oxford) naar Port Stanley de belangrijkste 'nederzetting' op de Falklands. Na zeven uur was er een tussenlanding op het kleine vulkanische eiland Ascension, ergens in de buurt van de evenaar. Vanaf daar was het dan nog eens acht uur vliegen naar de Malvina's (Argentijnse naam voor de Falklands). Niet slecht voor een luchtdoop, een vlucht van vijftien uur, waarbij bijna de volledige Atlantische Oceaan werd doorkruist.

De Falkland Eilanden liggen ergens ten oosten van het zuidelijkste tipje van Zuid-Amerika en het aantal schapen dat de eilandengroep bevolkt komt nagenoeg overeen met het aantal Britse militairen, die angstvallig iedere Argentijnse beweging gade slaan. Nu nog steeds ligt een groot deel van het grondgebied bezaaid met landmijnen en is het niet veilig om zomaar een spontane wandeling te maken. Eens buiten Port Stanley zijn er nog nauwelijks bereidbare wegen en zwaaien de schapen de scepter. Het landschap heeft veel weg van Schotland: ruw, heuvelachtig en vrij lage begroeiing.

Aangezien de Falkands Brits grondgebied zijn naderde ik de douane met een gerust hart én mijn Belgische identiteitskaart. "Your passport, please," zei de douanebeambte vrij nors toen ik hem die identiteitskaart onder de neus duwde. Toen ik hem, in een al iets mindere rustige gemoedstoestand, uitlegde dat mijn kaart voldoende was om in Europa rond te reizen en aangezien Groot-Brittannië vooralsnog (al betwisten ze dat zelf wel) daar deel van uitmaakt, ik zo ook zijn schapenrijk kon binnentreden. "No way," zei onze herder bedaard. Er was geen lievemoederen aan: 's anderendaags moest ik de eerste vlucht terug naar Engeland nemen. Stubborn, koppig als een ezel, kreeg hij zijn zin en zo kwam ik beschaamd tot in mijn kleinste vezels, na drie dagen terug thuis. Via een spoedprocedure liet ik in mijn thuisgemeente een internationaal paspoort aanmaken en een paar dagen later passeerde ik de grijnslachende Falkandse douane mét paspoort. Tweeënveertig uren vliegen op een klein weekje tijd en dit met een militair vliegtuig, een drastischer ontgroening kon ik me niet inbeelden.

Maar al die bedoening was vlug vergeten toen ik een weekje later kennis maakte met de ongelooflijke schoonheid van Antarctica.

   

Vanmiddag liep ik op het strand van Heist en raad eens wat ik daar zag? Juist ja. Een paartje pinguins vrolijk genietend van het aangename meiklimaat aan onze kust. Ze lieten zich zonder gène of terughoudendheid fotograferen. Toen ik verder liep waggelden ze druk kwakkelend achter me aan. Ik probeerde de twee zwartwitte stalkers van mij af te schudden maar elke keer dat ik dacht, nu ben ik ze kwijt, doken ze tussen mijn benen weer tevoorschijn. Vlug liep ik naar mijn auto maar vooraleer de sleutel in het contact gestoken, lagen ze reeds behaaglijk tegen elkaar aangevleid op de achterbank . Eigenlijk vond ik het wel een leuk idee, zo twee pinguins als huisdier, en dat in hartje Brugge. Een toeristische attractie, een potentiële goudmijn! Ik zag de Japanse toeristen reeds tientallen meters aanschuiven om onze kleine Zuidpoolvrienden te kunnen fotograferen. Voor het Belfort. Schitterend.

Thuisgekomen legde ik mijn vis het unieke project uit. Haar complete dèsinteresse deed mijn enthousiasme razendsnel onder het vriespunt dalen. (wat de pinguins wel leuk schenen te vinden). "Heb jij wel eens goed nagedacht?" smeet ze in mijn gezicht. "Heb jij sowieso ooit wel eens nagedacht?" voegde ze er giftig aan toe. Ik stond daar maar wat te brabbelen toen ze me volledig knock-out mepte met de vraag: "En wat denk je dat pinguins eten?" Doordrongen van mijn ongelooflijke onnozelheid probeerde ik zonder overtuiging haar aan het verstand te brengen dat pinguins geen zoetwatervissen lusten...maar de strijd was gestreden en mijn goudhaantjes moesten weg. Moeten weg. Iemand interesse?