30-04-06

 Weerperikelen

Dit weekend wordt mijn doen en denken opgeslorpt door

het weer. Wolken, wind en zon vullen mijn weekenddagen.

Het geklaag van de mensen, te koud voor de tijd van het

jaar, het uitblijven van een forse voorjaarsstorm, het staat

allemaal op het meteorologische menu. Mensen zijn de kluts

kwijt: de Aarde warmt geleidelijk op maar hoe rijm je dat

met 10 graden op de eerste mei? De stoere t-shirts en sexy

topjes blijven veel te lang in de winterkast hangen. Mensen

snakken naar de warme zon. Het strand ontbeert de de

zonnekloppers en de Vlaming vraagt zich af wanneer hij

nu eindelijk zijn barbeque van het zolder kan halen.

Mijn volgend weerbericht is gemaakt, belooft niet veel

goeds voor morgen maar vanaf woensdag staat er ons

toch wel wat lekkers te wachten. Haal boven die t-shirts,

haal boven die topjes, poets de barbeque op want de kaap

van de 20 graden wordt gerond. Geniet.

 

           

        Op deze satellietfoto kun je het uitgestrekte

         regengebied zien dat morgen onze streken

         aandoet. Belgie is het land met de rode stip. 

                                   

14:10 Gepost door marc | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

28-04-06

oby

Je had een 'rare' blik in je ogen

Dronken, afwezig

Niet aantrekkelijk.

Het duurde maanden voor het ijs brak

Met de winter in zicht

Ontdooide jij,

Werken, drinken

Een hels ritme

Nauwelijks onderbroken door woorden

De laatste avond,

omgeven door stilte en ijs

Besefte ik dat dit je wereld is

Ik was niet echt verbaasd

Bij het lezen van de brief

Je bent weg, gone, foetsie

Nowhere to go, you told me

The only way to go is down

De diepe stille waters van Antarctica

See you, mate

 

                      

 

 

11:02 Gepost door marc | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

27-04-06

 Waar lopen we naar toe?


Ik ben een loper. Nee, niet van beroep maar in mijn hoofd. Lopen heb ik nodig net zoals eten en drinken. Ik loop 120, 130 soms 140 kilometer per week maar ik vind mezelf niet sportief, ik drink graag pinten en rook met plezier een sigaret. Maar lopen beleef ik. Het genot als ik over 'de macadam' vlieg, de frustratie als mijn heupen zeuren van de pijn en iedere stap moeite kost. Lopen beleef ik met al mijn zintuigen, de kracht van mijn lichaam en de diepte van mijn adem. Een steeds afwisselend parcours of muziek in mijn oren heb ik niet nodig.


De weg langs het Kanaal en de wind in mijn kop...

 

 

 

                                    

 

                                                 wie is dat klein ventje
                                                 dat loopt
                                                 in 't midden van
                                                 sneeuw en ijs?
                                                 ken je zijn stijl?
                                                 ruik je zijn zweet?
                                                 waar loopt hij heen?
                                                 naar huis?
                                                 naar zijn lief?
                                                 geen mens die het weet.


                                                 of toch?

09:39 Gepost door marc | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

26-04-06

Voor mv

Ik was er steeds van overtuigd dat liefde het belangrijkste is dat iemand kan bezitten. Maar tegelijkertijd vernietigt dit idee het hele concept dat liefde is. Liefde en bezitten. Het gaat niet samen. Het spijtige is, als je dit beseft is het te laat. Liefde is vrijheid.

Soms zie ik dingen die de adem uit mijn keel slaan. zoals vorige zomer in een museum te Zurich toen ik de figuren van alberto giacometti zag. ik was daar zo van onder de indruk. een mens die zo iets kan scheppen, creeëren dat is fantastisch. Hoe komt het dan, dat één iemand dit kan en iemand anders niet? Is het techniek? Talent? Niet enkel dat denk ik. Is het de drang om te scheppen? Bram Vermeulen legde zijn steen in een rivier, het bewijs van zijn bestaan op aarde want die rivier zou nooit dezelfde meer zijn. Is dit niet wat wij allemaal willen? Dingen maken, doen of schrijven zodat we op één of andere manier onze stempel kunnen drukken op de gang der zaken?

Bij het lezen van jouw stukken word ik steeds meegesleurd in een waterval van woorden, naar adem happend, zoekend naar houvast. Het is een avontuur, opwindend maar ook soms afstotend. Maar altijd komt er een gevoel boven. Ik wil nu ook niet te sentimenteel gaan doen want zoet sentiment verfoei ik, zeker als ik er mezelf op betrap. Maar dit kan er nog wel vanaf: M, mijn waardering.

Voila. marc   

11:24 Gepost door marc | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

Liefde voor een vis

 

Voor een zoetwatervis

je slanke vinnen
spelen me parten
je zachte kieuwen
ademen mijn gedachten
je zilveren schubben
glinsteren in de zon
lieve vis
voel je mijn gemis?

 

dan denk ik bij mezelf
hoe overleef ik dit 
de warmte, de liefde
zodiep van me verwijderd
dan ben ik bang
dat liefde verkilt.

liefde verkilt


 

10:33 Gepost door marc | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

24-04-06

Weg met de forsythia.

 

Ik hou van de winter. Vriestemperaturen, die de haartjes in mijn neus stokstijf doen staan, laat ze maar komen. Hoe dieper de vorst in de grond des te meer leef ik op. En doe daar nog een laagje sneeuw bovenop...mensen, ik smelt nu reeds weg. Er gaat niets boven een lange loop met boven mijn hoofd een staalblauwe hemel en onder mijn voeten knerpende sneeuw.

Groot is echter mijn wanhoop en tristesse bij het verschijnen van de eerste gele takken. Begrijp me niet verkeerd, ik heb geen enkel bezwaar tegen de lente. Voor elk seizoen zijn tijd en ik moet toegeven dat het voelen van de warmte van de eerste lentezon op mijn vel een opwindende ervaring is.

Maar terzelfdertijd besluipt me een niet te vermijden angst die zich geleidelijk verpopt in weerzin, in sommige omstandigheden uitdeinend in een 'Sartriaanse walging'. De levendige lentezon wordt onhoudbaar verduisterd door het ontegenhoudelijk opdoemen van "de forsythia". De kanariegele takken duiken overal op. Er is geen ontsnappen aan. Waarschijnlijk grijpt er in de hersenpan van de modale Vlaming een unieke chemische reactie plaats die zorgt voor een aandoenlijke adoratie voor dit geel gevaar (het geel gevaar is in geval afkomstig uit China want uit persoonlijke ervaring weet ik dat Chinezen groen zijn. Maar dat is een ander verhaal). "Overal langs Vlaamse wegen, komt men de forsythia tegen", luidt het in tijden dat Maria in de vergeethoek is gesukkeld. Nergens ben ik veilig, ik heb me reeds een zonnebril met "geelfilterende" glazen gekocht maar ook dat helpt niks.

Daarom moet het anders. De forsythia in de Vlaamse tuin moet worden verboden. Bij wet wordt het verplicht voor elkeen die zoiets in zijn tuin wil planten, een aanvraag te doen bij de lokale politie. Na langdurig en diepgaand onderzoek (vooral 'langdurig' is een specialiteit van ons politieapparaat) wordt de aanvraag afgewezen. Op die manier zal in het vervolg, bij het begin van de lente, ons Vlaamse land er opnieuw beminnelijk bijliggen.

Mijn excuses voor de rotafschuwelijke foto boven deze verzuchting maar een mooi plaatje van een forsythia is even moeilijk te vinden als een Belg in de eerste tien van LBL.

11:22 Gepost door marc | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

22-04-06

Prille democratie

Weet er iemand hoe een prille democratie eruit ziet? Weet iemand hoe een prille democratie moet verdedigd worden? Een ferm uit de kluiten gewassen gewezen minister van buitenlandse zaken is een specialist ter zake. Deze man smeet in 2002/03 zijn volledige politieke gewicht in de weegschaal om de levering van 5000 minimi mitrailettes aan Nepal goed te keuren. De Spa en VLD keken, met zicht op de nakende verkiezingen, ongeïnteresseerd de andere kant op. Magda Aelvoet was op dat moment met heel andere zaken bezig en keurde het hele voorstel goed zonder goed te weten wat ze deed. Achteraf steeg het schaamrood de groene Magda tot over haar oren maar gelukkig was er de boskabouter Jef om de plooien glad te strijken. Geen man, wel een vrouw, overboord, but who cares. Resultaat: in 2004 werden 5000 geweren geleverd aan Nepal. Een daad in het kader van het versterken van de democratie. 

Koning Gyanendra, hé is dat geen vriend van ons aller president Bush?, kondigde in 2005 koelweg de staat van beleg af. Alle grondwettelijke rechten werden met één grote zwaai van tafel geveegd, mensen werden zomaar opgepakt en verdwenen in het grote niets. Ondanks deze wantoestanden werd de volksbeweging steeds sterker en kwam de 'Koning' onder zware druk te staan. Deze week werden bij een betoging 14 mensen door de ordediensten kapotgeschoten. Weggevaagd, net als storend stof.

Moge minister Michel 's nachts wakker schieten met het moordende mitrailleurgeratel in zijn vlezige oren. Moge hij het verdriet voelen van de familie van de mensen die door zijn geweren, door zijn kogels, aan flarden zijn geschoten.

marc

10:03 Gepost door marc | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |