23-05-06

Vleugjes

 

Ik hou van dit beeld. Het is het zicht vanuit de weerkamer in Rothera. 's Morgensvroeg, 's avondslaat bij een nooit ondergaande zon. Weerkaarten tekenend kon ineens een vleugje intens geluk (?) me doorweken. Of was het neerslachtigheid door het bewust worden van schoonheid en eindigheid. Ik heb beide gevoelens nooit goed uit elkaar kunnen houden. Het besef dat dit intens gevoel eindig is maakt me neerslachtig, weemoedig. Maar niet ongelukkig. Misschien is het daarom wel dat ik van zwart hou.
 
Terwijl ik met mijn auto rijd en nadenk over onontwarbare knopen, zoals (ja ik weet het) de zin van het leven, of zoiets als verliezen en missen, dan kan ik plots het gevoel hebben dat ik het antwoord gevonden heb. Eventjes maar. En dan is het terug verdwenen. In het grote niets. Een vleugje onverklaarbare helderheid.
 
Verliefdheid, liefde, wie haalt het uit elkaar? In een 'verse' relatie voel je een onbeschrijfelijke euforie. Het gevoel dat je uit elkaar barst van energie en levenslust. Meer mag het echt niet meer zijn want dan ga je kapot. Hoe moeilijk het ook te aanvaarden is, na verloop van tijd gaan de hoge bergtoppen geleidelijk over in zachte glooiende heuvelruggen. Maar af en toe komen die goddelijke momenten terug. Heel even, als een zachte bries tijdens warme zomernacht. Nu en dan een vleugje liefde.
 
Mijn leven bestaat uit vleugjes geluk, schoonheid, besef en liefde. De tijd ertussen probeer ik zo goed mogelijk op te vullen.

11:14 Gepost door marc | Permalink | Commentaren (15) |  Facebook |

Commentaren

love is in the air Ik denk dat ik begrijp wat je bedoelt. Ik heb ook al zo'n overweldigende momenten beleefd. Het kan een stuk natuur zijn of een vleugje muziek of een kunstwerk, dat me raakt tot in mijn diepste vezels. Het gevoel waardoor ik dan wordt overmeesterd is moeilijk te benoemen. Het kan alle haren op mijn lichaam rechtzetten of het kan soms mijn traanklieren stimuleren. Is het een besef van kleinheid, nederigheid of is het inderdaad geluk? Of is het misschien gewoon een toevallige botsing van moleculen in mijn hypofyse? Neen, dat laatste wil ik niet geloven.
Alleszins is het iets dat ik dan graag wil bewaren, iets dat me nog lang kan bezighouden.

En liefde, tja, dat is net zoiets. Niet de liefde voor mijn moeder, voor mijn zuster of voor mijn job, maar de Liefde met een grote L. Ze doet soms pijn en ze zalft soms alle wonden. Ze is moeilijk in woorden te gieten, maar boven alles is ze iets dat me biologeert. De Liefde, is zij misschien de zin van het leven?
Frank Van Der Linden zong het zo: "Liefde, liefde, liefde is een idioot, maar zonder liefde denk ik dikwijls aan de dood..."

Hm... ik begin zo te denken dat ik misschien eens een dagboek moet beginnen bij te houden... ;-)

Groetjes,
Tom

Gepost door: Tom | 23-05-06

hé Marc Laat ik nu juist hetzelfde voelen bij oneindigheid : melancholie, meer willen ontdekken en toch weer niet en dan een soort rust ervaren.
Maar dit overkomt me ook bij een oneindigheid van mooie (muziek) klanken, van een prachtig schilderij, van rakende woorden die oneindig in mij blijven galmen.
Laat mijn lievelingskleur nu ook toevallig zwart zijn.
Ja, ik ben het zeker : melancholie en zwart en oneindigheid : 't is als een totaalbeeld.
Ik vertaal verliefdheid als oneindig fladderende vlinders, eens ze zich hebben genesteld is er ruimte voor (al dan niet) oneindig gevoel van rust en geborgenheid, liefde.
Ik denk dat het de bedoeling van 't leven is dat we haar opsplitsen in vleugjes van....om de houdbaarheid staande te houden.
Ook eens met wat Tom schrijft dat hij wil bewaren; ik noem dit dan koesteren. Koesteren vind ik heel aangenaam, gelukzalig klinken en roept bij mij vele mooie vleugjes op.
Mannen, ik schaar mij aan jullie zijde en leeftijd speelt hier geen rol !
vleugels van groetjes,
Iris

Gepost door: Iris | 23-05-06

elegische gevoelens ik zat gisteren even bij de huisarts en ik zei terloops, ik ben bang voor de dood, ik ben een hypochonder. maar waarom ben je zo bang voor de dood, vroeg hij. voor de pijn misschien? neen, zei ik, ik ben niet echt bang voor de pijn. pijn is erg, maar dat is het niet. ik ben bang voor de dood omdat ik zo van het leven houd. ik vind het onrechtvaardig dat mensen op een gegeven ogenblik alles wat ze koesteren wordt afgenomen. dat alle mooie dingen met het einde van mijn leven zullen verdwijnen maakt me chagrijning en bang. in wat jij hier schrijft zit dat ook, vind ik toch. schoonheid vermengd met melancholie. mooi liedjes duren niet lang. maar zolang ze duren genieten we.

Gepost door: martin | 23-05-06

liefde Neen,Martin,niet de eindigheid maakt je bang,maar het onwetend zijn.
Wie zegt dat die gevoelens niet blijven doorlopen na de dood...?Niemand is nog teruggekeerd om het tegendeel te bewijzen...
Ik ben niet bang om dood te gaan , wel om mijn nabestaanden te moeten achterlaten met een zeer groot gemis en pijn.Het is het missen ,het niet meer lichamelijk kunnen communiceren die pijnlijk zijn.
Het lichamelijk aftakelen is ook erg,maar nog eens beweer ik dat je naasten er meer last van zullen hebben dat jijzelf.Uiteindelijk berust je toch in de situatie;het is een natuurlijke ,instinctieve reactie van je lichaam zoals vrouwen ook hebben bij een bevalling.Eerst de angst voor het onbekende,maar éénmaal voorbij,blijkt het goed mee te vallen!

Hetzelfde met liefde.Ik ben er nog steeds niet zeker van of liefde met een grote L bestaat.Uit eigen ervaring heb ik geleerd dat liefde zeer diep kan worden bij verschillende mensen tegelijkertijd.De liefde voor je zoon,kan even diep zijn als de liefde voor je vriend als de liefde voor je moeder of vader.Het niveau kan hetzelfde zijn,het is alleen telkens een andere situatie.Bij de grote liefde is er meestal sexualiteit bij gemoeid,maar dan nog vind ik dit geen parameter voor de "Liefde".Platonisch kan deze liefde soms nog passioneler zijn.
Ik vind het zeer complex!Ik heb geleerd daar niet teveel over na te denken en de liefde met open armen te ontvangen waar ik hem op een respectvolle manier kan krijgen;dwz waar je liefde geeft,krijg je er ook voor terug,al besef je dat in het begin niet helemaal...
kiss,xxx

Gepost door: Rebecca | 23-05-06

ps ps.het 2e deel van mijn repliekje was int bijzonder bestemd voor "marc en tom".

Gepost door: Bé | 23-05-06

mooie foto maar dat wist je wel, dat ik dat zou vinden.
Ik geloof in liefde, ik geloof in vriendschap, ik geloof in mensen, ik geloof in vertrouwen, ik geloof in zo veel dat ik het zelf amper nog kan geloven.
Ik geloof vooral in heel simpel, heel eenvoudig, heel onvoorwaardelijk graag zien. Leg dat maar eens uit. Geen kat die je nog gelooft. Nu ja. Het ligt aan mij, dat moet wel.

Gepost door: evy | 23-05-06

ze bestaat! Sorry, Marc, dat ik je blog hier even gebruik als een forum.

Maar ik wil toch een repliekje geven aan Rebecca. Ik ben het - ook al ben ik nog "jong" - niet eens met je. Ik ben ervan overtuigd dat de Liefde met hoofdletter L echt wel bestaat. Ik heb ze al gezien, ik heb ze geproefd, ik heb ze gesmaakt en ik ben ze weer verloren. En nee, dit was niet iets puur lichamelijk of seksueel, al kwam dat er uiteraard wel bij. Misschien was ik naïef, dat zullen veel mensen wel zeggen en/of denken... Maar voor mij was dit..., ja, ik kan het niet verwoorden.
En nu maken zich steeds meer twijfels van mij meester. Zal ik ooit nog eens in de buurt kunnen komen van dat geluk? Kan ik tevreden zijn met minder? Enz...

Maar dit hoor ik eigenlijk niet te spuien op andermans blog...

Groeten,
Tom

Gepost door: Tom | 23-05-06

...... Schoonheid en oneindigheid kunnen me het alle 2 geven, intens gevoel van liefde en geluk en een gevoel van weemoedigheid. Ws bang om het mooie te verliezen, want als iets zo mooi is kan het haast niet blijven....

Gepost door: martine | 23-05-06

passie Hey,Tom,ik denk niet dat Marc daar problemen mee heeft.Je hart luchten bij gelegenheid moet kunnen!
Het verschil tussen jij en ik is de leeftijd en de ervaringen die ik ondertussen opgedaan heb.Ik begrijp je volkomen,een paar jaren terug zou ik juist hetzelfde gezegd hebben.Je hebt een hevige verliefdheid meegemaakt en aan je reactie te horen,ben je er erg gekwetst uitgekomen.Ik heb dit ook allemaal meegemaakt en sta me niet meer toe om zo diep gekwetst te worden,dus ben ik tevreden en rustiger met een diepe ,duurzame liefde zonder pieken en dalen.En een hevige passionele verliefdheid die na jaren overgaat in een rustige,evenwichtige relatie,gelijkt toch goed op een diepe,jarenlange vriendschapsrelatie?(die je echter niet met iedereen kunt aangaan)
Sterkte en veel geluk naar de zoektocht van je L.
Bé x

Gepost door: rebecca | 23-05-06

allez, nog 1 keer Rebecca, ik denk dat je me nog niet echt snapt.
Na 6 jaar kriebelden die vlinders nog heel frequent de binnenkant van mijn buik. Ja, het was wel hevige verliefdheid, maar was het enkel dat, na zo'n periode? Neen, ik had ze allebei: de Liefde en de pioniers die haar pad plaveien.

De eerste en ook meest logische reactie was bij mij ook dat ik me nooit meer aan zoiets blootstel. Een flirt is toch zoveel gemakkelijker... En een laissez-faire-relatie, dat is toch veiliger. Maar dat werkt niet voor mij. Zo gaat het niet.
Ik weet dat ik het opnieuw ga doen. Ik zal te gepasten tijde opnieuw mezelf binnenstebuiten keren om heel mijn innerlijke aan één iemand te tonen, ik wil me opnieuw volledig geven, mij uiterst kwetsbaar opstellen, want ik weet dat dat het pad is naar haar, de Liefde... Ik kan met minder niet volledig gelukkig zijn, vrees ik...

Misschien ebt dat gehunker wel weg met de jaren, maar zolang wil ik niet wachten :-)

Tom

Gepost door: Tom | 24-05-06

nogmaals mijn excuses dat ik deze serene ruimte, waar liefde in de lucht hangt, nogmaals binnendring.
rebecca, ik heb heel duidelijk geschreven dat ik niet bang ben voor de pijn, voor de aftakeling maar voor het definitief afscheid moeten nemen. ik schreef dat ik het het onrechtvaardig vind dat mensen op een gegeven ogenblik alles wat ze koesteren wordt afgenomen. dat zijn natuurlijk ook degenen die ze liefhadden, hun familie, kinderen, vrienden, alles en iedereen. dus zeg ik hetzelfde als jij, behalve in verband met wat hierna mogelijk komt. ik gelooof niet dat hierna iets komt. geen hiernamaals, wel een hiernumaals. in dit hiernumaals heb ik velen en veel lief. liefde is het hoogste, met of zonder hoofdletter. en vriendschap.

Gepost door: martin | 24-05-06

bij het zien van foto kwam spontaan tekst (van fantastisch lied) bij me op ... waarom ? Hey, the mind works in mysterious ways ... "Given To Fly"

He could've tuned in, tuned in
But he tuned out
A bad time, nothing could save him
Alone in a corridor, waiting, locked out
He got up outta there, ran for hundreds of miles
He made it to the ocean, had a smoke in a tree
The wind rose up, set him down on his knee

A wave came crashing like a fist to the jaw
Delivered him wings, "Hey, look at me now"
Arms wide open with the sea as his floor
Oh, power, oh

He's.. flying
Whole
High.. wide, oh

He floated back down 'cause he wanted to share
His key to the locks on the chains he saw everywhere
But first he was stripped and then he was stabbed
By faceless men, well, fuckers
He still stands

And he still gives his love, he just gives it away
The love he receives is the love that is saved
And sometimes is seen a strange spot in the sky
A human being that was given to fly

High.. flying
Oh, oh
High.. flying
Oh, oh
He's flying
Oh, oh

Gepost door: Jo | 24-05-06

Overbodig, maar toch "Pearl Jam" is de groep natuurlijk, alsof dat nog moest worden vermeld ...

Gepost door: Jo | 24-05-06

Replikantjes dag zoete iris, het is met Liefde als met een goede gezondheid, hé. Je beseft pas hoe belangrijk zij(!) is als je ze kwijtspeelt. maar hierin ga ik mee met tom, dit moet niet leiden tot een ver-eelt-ing van je hart. Ik begrijp bé als ze zegt dat ontgoochelingen resulteren in een reflex van zelfbehoud van je ziel maar ook ik zet me hier doebewust tegen af. Liever het risico te lopen om nog eens met het hoofd tegen de muur te lopen dan het vleugje liefde helemaal te moeten ontberen. Ja toch?

hey martin, ik denk na over dood en doodgaan maar zonder de daadwerkelijke dreiging te ervaren. Is dat dan hetzelfde? Is dat niet zoiets als les geven over wielrennen zonder zelf op een fiets te hebben gezeten?

hé bé, je weet hoe ik denk over liefde, nietwaar? Ondaks enkele frontale botsingen die bijna fataal afliepen heb ik nog steeds geen extra bumper geïnstalleerd. Indien het nodig zo blijken, mag ik dan de jouwe lenen?

hei tommieboy, zolang jij je er zelf goed bijvoelt mag je deze ruimte gebruiken om je gal te spuwen, je gedacht te zeggen, lief te zijn, kwaad te zijn en vooral om jezelf te zijn. Btw bij mijn repliekje aan irisje kun je lezen hoe ik over liefde&pijn denk. but i guess you knew.

dag lieve evy, onvoorwaardelijke is de liefde der liefde. het is de liefde van een moeder voor haar kind, de pure liefde zonder 'second thoughts'. enkel heel sterke, zelfstandige mensen kunnen onvoorwaardelijke liefde voor een ander voelen. hierbij moet ik (associatief?) aan Daisne's Trap van Steen en Wolken denken. Laat je niet overmeesteren door keel- of andere infecties.

dag Tiene, je voelt wat ik met mijn woorden wil uitdrukken. lopen biedt ons veel tijd om vrij na te denken nietwaar?

mijn meest gemeende groet. marc

Gepost door: marc | 24-05-06

@marc lieve weersbestendige man,
ik citeer jou hier even "je beseft pas hoe belangrijk liefde is als je ze kwijtspeelt" .
Mag ik heel even 't volgende aan toevoegen, zonder dat het mijn bedoeling is mijn leven hier uit de doeken te doen:
"belangrijkheid van de liefde kan je ook pas beseffen als ze er plots is en er nooit eerder was" :-)
't Is zoals met de kip en het ei waarover men eindeloos kan discussiëren en dat voor ieder van ons vanuit een andere invalshoek wordt bekeken.
gemeende, liefdevolle groetjes; in een opperbeste bui houd ik van de ganse wereld; als dat geen liefde is !
Iris

Gepost door: Iris | 24-05-06

De commentaren zijn gesloten.