31-05-06

Toevallig?

 
 
     
 
Iedereen houdt van ze. Iedereen vindt ze snoezig en lief. Heb je ooit zo'n aardige, zachtmoedige dierensnuit gezien? Waarom vinden mensen dit aardige beesten? En hebben ze een afschrik voor bijvoorbeeld de Tasmaanse duivel? Nogal voor de hand liggend nietwaar: het uiterlijk: de trekken, de ogen en de mond. Deze elementen bepalen in eerste instantie hoe we dit dier beoordelen zonder ook maar iets meer te weten over het karakter of het gedrag ervan. In het geval van deze dolfijn zijn het onmiskenbaar zijn lachende bek (of muil of mond) en de meewoedige ogen die onze sympathie opwekken. We her-kennen deze trekken omdat we die kennen van het gezicht van de mens. Is het dan omdat de gelaatstrekken van deze dolfijn toevallig op deze positieve uiterlijke kenmerken van de mens gelijken, dat ook hij sympathiek en te vertrouwen is? Nee toch? Met dit uiterlijk kan dit dier even goed een vals, bloeddorstig roofdier zijn dat plots uit het water springt (doet hij toch?), je vastgrijpt en je meesleurt naar de donkerste diepten van de oceaan om je te verslinden met huid en haar. Nee, dit laatste deel is ondenkbaar, het is eerder weggelegd voor een haai die er op zijn beurt dan weer wel angstaanjagend griezelig uitziet.
 
Dus lijkt de theorie van afgaan op het eerste gezicht, op het eerste gezicht dan wel weer te kloppen? 
 
Of is het juist omgekeerd? Hebben wij, de mens, karaktertrekken zoals sympathie en vredelievendheid, agressie en valsheid, herkend bij dieren en die dan geprojecteerd op de mens? In welke plooi leggen wij ons gezicht als we vriendelijk willen zijn? Imiteren wij dan onbewust een dolfijn terwijl als we angst willen aanjagen eerder een haai nabootsen? Op het eerste gezicht (hier gaan we weer) klinkt het misschien belachelijk maar deze redenering is dan toch weer logischer dan dat de dieren ons zouden imiteren.
We kunnen natuurlijk ook stellen dat beide totaal onafhankelijk staan van elkaar en dat het puur toevallig is dat de lief kijkende dolfijn daarbij ook nog eens een braaf karakter heeft en de woeste haai ons liever zou verscheuren dan ons mee te nemen op zijn rug om samen te stoeien in de zee. Toevallig?

14:16 Gepost door marc | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

30-05-06

Beelden

 

ik voel dat ik me best kan uitdrukken met beelden. meestal wekt een beeld bepaalde gevoelens op die ik met taal moeilijk kan ervaren. Ik hou van fotograferen, beelden laten zoals ze zijn maar ze ook aanpassen naar de stemming van het moment. Bijna elk van mijn logs is geïllustreerd met een foto of een schets. Taal ligt me moeilijker. Ik vind het vreselijk moeilijk om precies uit te drukken wat ik voel. Als ik mijn gewrochten herlees ben ik steeds ontgoocheld in het resultaat.

Woorden komend uit de mond van een mens die recht tegenover mij staat betekenen soms niet meer dan een stroom geluiden, die van mij afglijden als water van een eend. Geen moer wordt ik wijzer, geen snaar wordt zelfs maar lichtjes geraakt. Liever kijk ik naar hun gezichten, naar de trekken die zich in de loop der jaren vastgelegd hebben rond hun ogen en mond. De ziel, de geaardheid van een mens is af te lezen van zijn gelaatstrekken. En het oogcontact. Een fijn gesneden gezicht, een mooi gebouwd, lichaam, slank en menselijk gespierd, zowel van een man als van een vrouw kunnen me in vervoering brengen. Maar die vervoering verdwijnt bliksemsnel als blijkt dat er in de mooie verpakking enkel lege lucht zit. Vanuit een zelfgenoegzame schoonheid zich een aureool van 'untouchable' aanmetend, daar knap ik ogenblikkelijk op af.

De beelden die ik toon zijn in een opwelling gemaakt, spontaan mijn gevoel volgend. soms ga ik doelbewust een beeld manipuleren om een loopje te nemen met de waarheid. soms verander ik enkel een kleur om een andere indruk te doen ontstaan. maar nooit zet ik zomaar een foto bij mijn bericht om het een beetje op te vrolijken.

14:02 Gepost door marc | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

 Pinguins te koop

   

 

Vanmiddag liep ik op het strand van Heist en raad eens wat ik daar zag? Juist ja. Een paartje pinguins vrolijk genietend van het aangename meiklimaat aan onze kust. Ze lieten zich zonder gène of terughoudendheid fotograferen. Toen ik verder liep waggelden ze druk kwakkelend achter me aan. Ik probeerde de twee zwartwitte stalkers van mij af te schudden maar elke keer dat ik dacht, nu ben ik ze kwijt, doken ze tussen mijn benen weer tevoorschijn. Vlug liep ik naar mijn auto maar vooraleer de sleutel in het contact gestoken, lagen ze reeds behaaglijk tegen elkaar aangevleid op de achterbank . Eigenlijk vond ik het wel een leuk idee, zo twee pinguins als huisdier, en dat in hartje Brugge. Een toeristische attractie, een potentiële goudmijn! Ik zag de Japanse toeristen reeds tientallen meters aanschuiven om onze kleine Zuidpoolvrienden te kunnen fotograferen. Voor het Belfort. Schitterend.

Thuisgekomen legde ik mijn vis het unieke project uit. Haar complete dèsinteresse deed mijn enthousiasme razendsnel onder het vriespunt dalen. (wat de pinguins wel leuk schenen te vinden). "Heb jij wel eens goed nagedacht?" smeet ze in mijn gezicht. "Heb jij sowieso ooit wel eens nagedacht?" voegde ze er giftig aan toe. Ik stond daar maar wat te brabbelen toen ze me volledig knock-out mepte met de vraag: "En wat denk je dat pinguins eten?" Doordrongen van mijn ongelooflijke onnozelheid probeerde ik zonder overtuiging haar aan het verstand te brengen dat pinguins geen zoetwatervissen lusten...maar de strijd was gestreden en mijn goudhaantjes moesten weg. Moeten weg. Iemand interesse?

 

                       

 

01:07 Gepost door marc | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

29-05-06

De wind draait naar het noorden

Gisterenmorgen heel vroeg wakker geworden door warm zonlicht op mijn gezicht. Een overweldigend gevoel na dagen van grijs en regen. Zachtjes ben ik uit bed gegleden, behoedzaam vermijdend dat de vis op dit onzondagse uur uit haar slaap zou opduiken.

Na een kwartiertje liep ik door de stille stad, onder de blauwe hemel en in de kilte van de smalle straatjes mijn weg zoekend naar de vlakke polders tussen Damme en Oostkerke. Eindelijk zomer, terug genieten van lekker lange duurlopen met liters zout zweet dat opdroogt en een laagje wit poederzout op mijn verbrande huid achterlaat.

Maar ik moet nog niet goed wakker geweest zijn. Had ik zaterdag in mijn weervoorspelling niet vermeld dat vanaf maandag de wind naar het noorden zou draaien en recht uit het gat van de Noordzee zou blazen? En hoe warm is die plas water op dit einde-mei-ogenblik? 12, 13 graden hooguit. Argwanend keek ik over de poldervlakte richting zee. De wolkenloze hemel bracht me aan het twijfelen. Het kan toch niet zijn dat volgende week het kwik nauwelijks het streepje van de 13 graden haalt. Maar computermodellen zijn (meestal) onverstoorbaar: maandag draait de wind naar het noorden en niet anders.

Vanuit een diep verantwoordelijkheidsgevoel opborrelend plichtsbesef zie ik het als vanzelfsprekend om de mensen, en dan specifiek de dames onder ons, te verwittigen om gematigd te zijn met het bovenhalen van luchtige zomerkledij. Hou die lange, gevoerde rok en dikke wollen trui met een rolkraag toch nog maar even bij de hand. ik zeg dit met pijn in het hart want ik ben een overtuigd liefhebber van een elegant gedecolteerd topje dat de eerste welvingen van een verleidelijke boezem niet verbergt. Ik zou scheinheilig zijn als ik ontkende dat een toevallig opwaaiend zomerjurkje me heerlijk in vervoering kan brengen. Begrijpt u nu dat het leven van een weerman soms onverbiddelijk hard kan zijn?

Is het toevallig dat zon rijmt op testosteron?                                        

                      

                                                                

 

11:21 Gepost door marc | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

27-05-06

ontmoeting

mijn vader was hier vannacht. hij stond naast mijn bed en keek naar mij. bewegingloos staarde hij in mijn ogen. ik was klaar wakker, bevroren, niet in staat om te spreken of te bewegen. IJzige rillingen langs mijn nek en mijn rug. Met geen geweld kreeg ik mijn mond open, met geen macht kon ik mijn hand uitsteken om hem aan te raken. Het was mijn vader. Zonder één enkele beweging begon hij te vervagen, zonder iets te zeggen loste hij op in slaapkamerlucht.

Ik was alleen, terug alleen. Tranen over mijn wangen.

05:58 Gepost door marc | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

25-05-06

 Onze Heer Hemelse Zweefdag

Het Hemelvaartweekend stond tijdens de eerste helft van de jaren negentig in het teken van de internationale zweefvliegwedstrijd te Wevelgem. De plaatselijke club organiseerde dan een zweefvliegvierdaagse waaraan de beste piloten van de Benelux deelnamen. Ik was pas weervoorspeller en werkte toen bij het 40ste smaldeel van de Seaking helicopters te Koksijde. Reddingen op zee en dat soort windkrachttientoestanden. Uitdagende job, heel wat positieve en negatieve feedback van de piloten, lange dagen korte nachten. Kortom een fantastische tijd. 

En de hemelvaartweekends stonden in het teken van de zweefvliegers. Als geen ander zijn zij afhankelijk van de toestand van onze atmosfeer. Zij kicken op thermiek, of verticale stijgsnelheid, om met hun geluidloze vogels het luchtruim onveilig te maken. Tijdens een briefing bracht ik hen op de hoogte van de verwachte condities en een paar uurtjes later werden hun toestellen stuk voor stuk de lucht ingetrokken. Via een touw verbonden aan een motorvliegtuig werden ze tot op 500 meter hoogte gebracht vanwaar ze op eigen krachten op zoek gingen naar thermiekbellen. Eénmaal zo'n bel gevonden spiraleerden ze omhoog, tot aan de basis van de stapelwolk, vanwaar in dolfijnachtige vlucht naar de volgende stijgschacht werd gedoken. Zo'n wedstrijd bestaat meestal uit het vliegen van een driehoek waarvan de hoekpunten herkenbare elementen in het landschap zijn. Natuurlijk is de winnaar diegene die dit traject aflegt in de kortste tijd.

Het werd pas interessant als alle deelnemers vertrokken waren en de rust was teruggekeerd op het vliegplein. Dan nam Franz, de organisator, me steevast mee voor een zweverige vlucht door het 'stille zwerk'. De stilte, enkel het snijden van de vleugels door de lucht en het getik van de variometer, duikend van de ene wattewolk naar de andere. Jaja, onbetaalbaar.

De wedstrijd is jammergenoeg doodgebloed. De laatste paar jaar kwam men door het aanhoudende slechte weer nauwelijks aan vliegen toe waardoor het aantal deelnemers gestaag afnam. Bij de laatste vlucht kwam tot overmaat van ramp een vlieger om het leven. Dat was dan meteen ook het definitieve einde van de internationale zweefvliegwedstrijd van Wevelgem. Vanaf dan wordt er tijdens deze dagen enkel door 'Onze Heer' door het luchtruim gezweefd. 

 

            

 

14:36 Gepost door marc | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

24-05-06

Altocumulus Lenticularis

Nu ik toch tot over mijn oren in het weer zit wil ik toch nog even terugkijken naar de 'vleugjesfoto'. De uitzonderlijk mooie wolken die je daar kunt waarnemen zijn bij onze Latijnse vrienden beter gekend als Altocumulus Lenticularis. Vrij vertaald kan dit betekenen 'lensvormige middelhoge stapelbewolking'. Zij met een latijnse achtergrond mogen mij gerust op de vingers tikken als ik hier een kemel schiet.

Het is een prachtige wolk die enkel voorkomt in bergachtige streken. Ze heeft een typische mooi afgelijnde lensvorm. Voor de echt geïnteresseerden wil ik toch aan de hand van onderstaand plaatje even expliceren hoe deze wolk gevormd wordt.

  

De luchtstroming passeert het bergketen waardoor er aan de achterzijde een golvende stroming ontstaat. Bij de stijgende beweging wordt de lucht afgekoeld en bereikt op die manier zijn verzadigingspunt. Hierdoor ontstaat een wolk. Als de lucht terug daalt, warmt hij op en verlaat hij de verzadigingstoestand. Met als resultaat dat de wolk oplost. Wat er achter blijft zijn de lensvormige wolken in de top van de golf die soms honderden kilometer achter het berketen waar te nemen zijn. Dat is toch fantastisch? Of ben ik de enige die dit om van te snoepen vind? Ja ik weet wel dat sommige lieve mensen de voorkeur geven aan het mysterieuze omtrent de watten in het zwerk ;-)

Om het af te leren zie je hier nog een foto van een supermooie Lenticularis maar nu gezien vanuit een vliegtuig.

   

 

17:32 Gepost door marc | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Kustweerbericht

Mensen die plannen hebben om dit verlengde weekend eens goed uit te waaien aan onze Belgische kust wil ik graag nog even het adres van onze website meegeven. Daar vind je het kustweerbericht voor de volgende vijf dagen. Met uitbreiding is dit ook nog van toepassing voor de provincie West-Vlaanderen. Bekijk het eens goed maar verwacht geen zomerse wonderen.

 

16:57 Gepost door marc | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Koffie

 

Ik hou van sterke koffie. Ik hou van heel sterke koffie na een korte nacht. Gisterenavond verzeilden we in onze stamkroeg waar er zich altijd wel fijn gezelschap ophoudt waarmee het goed praten en drinken is. De tijd uit het oog verloren met als gevolg dat deze morgen om vijf uur de wekker, na een veel (maar echt veel) te korte nacht, meedogenloos afliep. Met als gevolg dat het 'weer' weer niet veel soeps was vandaag. "Blame the weather man!"

16:27 Gepost door marc | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

23-05-06

Vleugjes

 

Ik hou van dit beeld. Het is het zicht vanuit de weerkamer in Rothera. 's Morgensvroeg, 's avondslaat bij een nooit ondergaande zon. Weerkaarten tekenend kon ineens een vleugje intens geluk (?) me doorweken. Of was het neerslachtigheid door het bewust worden van schoonheid en eindigheid. Ik heb beide gevoelens nooit goed uit elkaar kunnen houden. Het besef dat dit intens gevoel eindig is maakt me neerslachtig, weemoedig. Maar niet ongelukkig. Misschien is het daarom wel dat ik van zwart hou.
 
Terwijl ik met mijn auto rijd en nadenk over onontwarbare knopen, zoals (ja ik weet het) de zin van het leven, of zoiets als verliezen en missen, dan kan ik plots het gevoel hebben dat ik het antwoord gevonden heb. Eventjes maar. En dan is het terug verdwenen. In het grote niets. Een vleugje onverklaarbare helderheid.
 
Verliefdheid, liefde, wie haalt het uit elkaar? In een 'verse' relatie voel je een onbeschrijfelijke euforie. Het gevoel dat je uit elkaar barst van energie en levenslust. Meer mag het echt niet meer zijn want dan ga je kapot. Hoe moeilijk het ook te aanvaarden is, na verloop van tijd gaan de hoge bergtoppen geleidelijk over in zachte glooiende heuvelruggen. Maar af en toe komen die goddelijke momenten terug. Heel even, als een zachte bries tijdens warme zomernacht. Nu en dan een vleugje liefde.
 
Mijn leven bestaat uit vleugjes geluk, schoonheid, besef en liefde. De tijd ertussen probeer ik zo goed mogelijk op te vullen.

11:14 Gepost door marc | Permalink | Commentaren (15) |  Facebook |

22-05-06

De leider

 
 

Is het niet gemakkelijk als er één op kop loopt en de lollige rest maar te volgen heeft? Hij leidt hen zonder twijfel en onbevreesd door het stikkedonkere en uitzichtloze landschap. Af en toe even over zijn schouder kijkend als iedereen nog volgt. Als een echte herder vermijdt hij diepe waters en steile kloven. Hij behoedt zijn volgelingen voor al het kwaad dat hen kan overkomen. Zonder hem zijn ze ten dode opgeschreven.

Hij weet de weg, hij moet enkel nog uitvinden naar waar.

10:53 Gepost door marc | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

20-05-06

Grenzen

 

                   

 

Bloedrode kersen
Persen
Op maagdelijk witte sneeuw
Uitersten bevroren in woorden

Het warme, rode leven
De koude, witte dood
Springen, juichen, zingen
Ben ik bang?
Moet ik verdringen
Het bloedrood en maagdelijk wit
Het leven en de dood?
Ik wil het beleven
Langs vergeten grenzen zweven
Met vleugels van angst en liefde
In het moment van leven dat mij rest

09:52 Gepost door marc | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

19-05-06

Lopen op Antarctica

 

    

 

Op de foto hierboven ziet u Rothera, de belangrijkste basis op het Antarctische Schiereiland. Het is een Britse basis die gelegen is op 67°ZB, dus net binnen de zuidpoolcirkel. Dit merkwaardige oord is volledig omgeven door besneeuwde bergen en kilometerslange glesjers die uitmonden in de zee. De schoonheid is er bijna te ongerept en te zuiver voor de 21ste eeuw. Ik beschouw mezelf nog steeds een ongelofelijke gelukzak dat ik daar tweemaal zes maanden gewerkt heb als weervoorspeller.

Gelukkig voor mij (!) was er een 900 meter lange landingsbaan (grijze streep op voorgrond van de foto) waarvan ik dankbaar gebruik maakte om mijn dagelijkse rondjes te lopen. Lopen op gemalen steen tot er gaten in mijn zolen waren waarop de garagist stukken oude autoband bevestigde. 900 meter naar het zuiden, 900 meter naar het noorden, wind in de rug wind op kop. Op het einde van het seizoen stond mijn teller op 2030 kilometer. En schoenen in de vuilbak.

De laatste 200 meter van het zuidelijk deel van de landingsbaan liepen uit in zee. Dus dat betekende dat ik een heel eind langs het open water liep. Op een goede dag liep ik juist op dit punt, diep in weemoedige gedachten verzonken toen ik plots rechts van mij het donkere wateroppervlak eigenaardig zag bewegen. Voor ik het wist doken er, op enkele meters afstand van mij drie orkas (of killer whales) uit het water op en zwommen een eindje langs de landingsbaan. Ik was daar zo van onder de indruk dat, als ik er nu aan terugdenk, mijn nekharen recht komen te staan.

Sommige dagen denk ik graag terug aan mijn tijd in Antarctica.

14:58 Gepost door marc | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

18-05-06

Théo van Rysselberghe

Ik hou van schilderkunst. Het is één van mijn grootste frustraties dat het tussen mij en het penseel nooit echt geklikt heeft. Verscheidene pogingen maar evenveel teleurstellingen met het definitief opbergen van het palet tot gevolg. Om toch enigszins aan mijn kunstzinnig verlangen te voldoen bezoek ik regelmatig een tentoonstelling van één of andere meester. Hierbij is ook de 'hype' van het  impressionisme niet onopgemerkt aan mij gepasseerd. Gaugain, Van Gogh, Degas,...stuk voor stuk kunstenaars wiens werken in geen tijd onbetaalbaar werden. En niet onterecht. Het impressionisme is een keerpunt in de geschiedenis van de schilderkunst geweest zowel op het gebied van techniek als wat de inbreng van de persoonlijkheid van de schilder betreft. De visie van de kunstenaar werd belangrijk.

In het zog van het impressionisme ontstonden verscheidene strekkingen zoals het neo-impressionisme (met oa het pointillisme en divisionisme) waarvan Seurat de bezieler was. Théo van Rysselberghe was de belangrijkste Belgische vertegenwoordiger van het neo-impressionisme. Hij werd  geboren te Gent (1862) en na zijn studies te Brussel reisde hij veel maar uiteindelijk vestigde hij zich in de Provence. Momenteel loopt er een overzichtstentoonstelling van de kunstenaar in de Bozar te Brussel. De werken zijn zeer stemmig gepresenteerd en hier en daar hangt er een sfeervolle zwart-wit foto. Men slaagt er zeer goed om de evolutie die Van Rysselberghe heeft doorgemaakt weer te geven. Maar door het groot aantal werken die getoond worden gaan de echte pareltjes verloren. De kunstenaar was veel beter tot zijn recht gekomen met een goeddoordachte maar kleinere selectie dan met de kwantitatieve aanpak. Maar de manier waarop de kunstenaar omgaat met kleuren blijft een opperste weldaad voor oog en geest.

Indien u deze tentoonstelling nog wil bezoeken, zijn aarzel en treuzel niet op hun plaats want 21 mei worden de werken terug opgeborgen.

                                       

 

 

18:01 Gepost door marc | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

There is no time - Lou Reed

This is no time for Celebration
This is no time for Shaking Heads
This is no time for Backslapping

This is no time for Marching Bands

This is no time for Optimism
This is no time for Endless Thought
This is no time for my country Right or Wrong
Remember what that brought


There is no time [x4]

This is no time for Congratulations
This is no time to Turn Your Back
This is no time for Circumlocution
This is no time for Learned Speech



This is no time to Count Your Blessings
This is no time for Private Gain
This is no time to Put Up or Shut Up
It won't no time to come back this way again

There is no time [x4]

This is no time to Swallow Anger
This is no time to Ignore Hate
This is no time to be Acting Frivolous
because the time is getting late

This is no time for Private Vendettas
This is no time to not know who you are
Self knowledge is a dangerous thing
The freedom of who you are

This is no time to Ignore Warnings
This is no time to Clear the Plate
Let's not be sorry after the fact
and let the past become out fate

There is no time [x4]

This is no time to turn away and drink
or smoke some vials of crack
This is a time to gather force
and take dead aim and Attack

This is no time for Celebration
This is no time for Saluting Flags
This is no time for Inner Searchings
The future is at head

This is no time for Phony Rhetoric
This is no time for Political Speech
This is a time for Action
because the future's Within Reach

This is the time [x3]

because there is no time



00:35 Gepost door marc | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

17-05-06

Niet zo'n goede dag

Geen mooie weerplaatjes vandaag. Het was geen goede dag. Voortdurend negatieve gedachten, opborrelend in een oververmoeid brein. Enkele malen op het punt gestaan om wat gal op mijn weblog te spuwen maar kon dat op tijd verhinderen. Wegens reeds genoeg smeerlapperij in onze wereld (komaan, Tom Gernaeye, wat heeft er jou nu in godsnaam bezield). Ook het lopen was meer harken, horten en schokkeren. Pijn in enkels en heupen.

Positief je dag eindigen, met een goed gedacht gaan slapen, dat schreef ik hier nog niet zolang geleden. Daarom onderstaande foto. Niet alleen een prachtige foto (gun me deze onbescheidenheid) maar tevens een moment vol van goede herinneringen.

 

         

 

21:42 Gepost door marc | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

16-05-06

Aan tafel!

 

Heel wat lekkers op het weermenu vandaag.

Als hoofdschotel heb ik speciaal voor u geselecteerd het exquise, in zuiderse zon gebraden Italië, gelardeerd met enkele verleidelijke Apenijnentopjes en omgeven door een azuurblauw sausje Mediterrané. Aan te raden voor de warmbloedigen onder jullie, die behoefte hebben aan wat levensnoodzakelijke frivoliteit.

   

 

Het dessert is een uiterst delicate combinatie van ijskoud en kokendheet. De sneeuwvlakten van IJsland worden op een uiterst verfijnde wijze op smaak gebracht door stomende geisers en snijdende fjorden. Dit uitnemend gezonde toetje prikkelt werkelijk alle zintuigen en zorgt voor onverwachte impulsen.

   

 Dit alles wordt u aangeboden door chef-kok marcozuidpolo. Smakelijk!

15:00 Gepost door marc | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

15-05-06

De duivel in mij

Ik waardeer de mensen die op straat komen om te betogen tegen het geweld, het racisme, verkrachtingen, kinderporno, familiedrama's,...tegen alles wat er verkeerd loopt in onze huizen en onze straten. Maar liever ga ik nu op zoek in mezelf. Liever stel ik mezelf een aantal vragen dan mij onder een massa te mengen en mijn onmacht uit te schreeuwen.

Veel familiedrama's, uitbarstingen van geweld, gebeuren op momenten van opgebouwde spanning, momenten waarbij het gevoel van onmacht als sluipend gif de menselijke weerstand tegen geweld afbreekt. Ben ik veilig voor mezelf? Kan ik met zekerheid zeggen dat ik nooit geweld zal gebruiken tegen mensen rondom mij? Kan ik ooit in een situatie terecht komen waarin ik de controle verlies? De familiedrama's gebeuren in alle sociale klassen, ongeacht bezit of opleiding. Zoals dan zo mooi onder het volk gezegd worden: "Zijn stoppen zijn doorgeslagen". Kunnen mijn stoppen doorslaan? Vaders of moeders die hun kinderen mee de dood in sleuren, geweld dat zich keert tegen de personen van wie we het meest houden. Onbegrijpelijk. Misschien onbegrijpelijk omdat ik er nooit over nadenk, in mijn eigengereide zekerheid dat het me toch nooit overkomt.

Wie of wat maakt me tot wat ik ben? Situaties of ontmoetingen kunnen mijn leven vandaag een heel andere wending geven. Heb ik ergens controle?

Hoe dik is het deksel dat me scheidt van het kwade in mij? Hoe sterk is het slot van de deur waarachter mijn duivel verborgen zit?

      

      
          

10:39 Gepost door marc | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

14-05-06

Look

Ik moet dringend overwegend om een andere look aan te schaffen.

Gisteren was ik met al mijn vezels en zinnen intensief aan het genieten van een lekkere, extensieve duurloop van 32 kilometer. Een smeuïg, zacht tempootje van 12 kilometer per uur, het hart gezellig pompend zo'n 135 keer per minuut maar vooral die alomgeprezen endorfines die me het gevoel gaven dat de wereld veel te klein voor mij was. Hier moet ik eerlijk toegeven dat een beetje machogevoel me niet totaal vreemd is. De lange haren wapperend in de wind, het mouwenloze singletje en het gevoel dat je sterk bent. Ja, ik weet het, het klinkt een beetje 'sticky' maar goed, het is allemaal de schuld van die endorfines.

Op een bepaald moment, ik was ergens aan het zweven tussen Jabbeke en Varsenare, hoor ik een groep fietsende kinderstemmen achter mij naderen. Het waren kinderstemmen die behoorden aan jongens, jonge jongens, voor wie alles nog spel en verwondering is. Je weet wel de leeftijd waarop alles gemeend is en er nog geen plaats is voor ondermijnend cynisme. Op het ogenblik dat ze heel dicht op mijn hielen zitten, hoor ik één van die gastjes tegen zijn vriendje roepen: "Allé, vooruit, steek maar vlug die mevrouw hier voorbij!" De totale afwezigheid van opzettelijke plagerijen viel van zijn gezicht af te lezen toen ik hem met mijn meest mannelijk stem tot de onstellende vastelling bracht dat ik helemaal geen 'mevrouw' was.

Nu, in totale afwezigheid van geestesverruimende producten (zowel de natuurlijke als kunstmatige), denk ik aan het oude Vlaamse gezegde (sic): 'de waarheid komt uit een kindermond'. Moet ik dringend Johan Daisne's 'de man die zijn haar kort liet knippen' herlezen? Of direct de radicale middelen en het scheermes zijn werk laten doen? Dit laatste, echter, is tegenwoordig een garantie om een niet al te welriekend etiket opgeplakt te krijgen. Dan is het toch nog beter om er als een 'mevrouw' uit te zien.

11:40 Gepost door marc | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

12-05-06

Von Karmann

         
Niet iedereen heeft kostbare tijd beschikbaar om de aardbol af te schuimen op zoek naar exotische en mysterieuze plekjes. Maar zo simpel als enkele klikjes op de lepe linkermuisknop en we komen terecht in een andere wereld. De Amazone onbloot haar meanderende bochtenwerk aan ons nieuwgierig oog maar twee seconden later zitten we te rillen op de onbereikbare bergtoppen van de Himalaya. Daarom speciaal voor jou deze virtuele trip.
De Kaapverden zijn een ziltige eilandengroep in de Atlantische Oceaan, net ten westen van Afrika. Met negen zijn ze, waarvan er vijf of zes bewoond zijn. Ze werden op kaart gebracht door de Portugezen, die er een basis maakten voor hun slavenhandel. Nu is het één van de armste landen ter wereld. Voor echt geïnteresseerden is er hier meer informatie te vinden.
Maar echte mannen kennen de Kaapverden natuurlijk enkel en alleen omdat, jawel, miss België 2005 een Kaapverdische was. Tatjana Silva zette de perfect kunstmatig opgezette Belgische 'schonen' een naaldhak en mocht voor één jaar het fel begeerde kroontje op haar mooie hoofdje zetten. Maar haar fel glinsterende ogen deden het kleinood verdwijnen als Venus in de nabijheid van de zon.
Vrouwelijk schoon is echter niet het enige aspect waarvoor ik deze eilandengroep in de kijker zet. Als meteoman heb ik vooral aandacht voor de meteorologische krachtpatserij die zich hier afspeelt. Bij een noordoostelijke windcirculatie worden in de stroming aan de lijzijde merkwaardige wervels gevormd. Dit uniek verschijnsel werd bepaald door de fysicus Von Karmann zodat het ook aan hem toekwam om deze verschijnselen te benoemen. Gespeend van enige creatieve originaliteit bracht hij het niet verder dan de 'Von Karmann-vortices' oftewel de 'Von Karmann-wervels'.
In pré-satelliettijden was deze schoonheid enkel te bewonderen door Gods alziend oog. Nu ligt het zomaar te grabbel voor jan en alleman. Enjoy:
 
         

15:29 Gepost door marc | Permalink | Commentaren (17) |  Facebook |

11-05-06

Gepleisterde tepels

Ja, ik zie het u al denken: 'over welk dubieus weerfenomeen zal onze weerman het nu weer hebben'. Wees maar gerust geen weer vandaag (onweer?) en zelfs geen verfoeielijk gevolg van een schadelijke overproductie aan testosteron. Nee, niks van dit alles. Dit gaat doodgewoon over tepelpleisters. Tepelpleisters? Een nieuw opwindend speeltje dat ik hier net over de grens in Sluis op de kop getikt heb?

Tepelpleisters katapulteren me terug in mijn jeugdjaren. Mijn jeugd bracht ik door in Eeklo, een provinciestadje in de Oostvlaanders dat zijn bestaan dankt aan de ligging, precies in het midden tussen het fiere Gent en het scone Brugge. Vroeger een pleisterplaats voor vermoeide reizigers, nu de fiere hoofstad van het Meetjesland (Meetjes komt niet van Meetjes maar van meetjes). Toen ik, lang geleden, met mijn fiets naar school reed passeerde ik de Astrid. Onze lieve koningin had haar naam geleend aan deze bioscoop zonder te beseffen wat voor films ze daar presenteerden. Achter dikke glazen ramen in de inkomsthal kon je de  foto's van de hoofdrolspeelsters bewonderen. Die dames werden daar zonder enige vorm van verhullend textiel ten toon gespreid, tepels en andere intieme lichaamsdelen zedig afgeplakt met roze pleisters. Haha, tepelpleisters.

Tepelpleisters worden gebruikt door marathonlopers. Bij het lopen van een marathon schuurt het sexy singletje zo'n kleine dertigduizend keer over deze twee kleine, overgevoelige pinnige puntjes. Bij macho-lopers, die de pleisters kleinerend in de vuilbak werpen, worden de rozerode kleinoodjes, omgetoverd in bloedrode schrijnende schuurwonden, die nog dagenlang voor de nodige irritatie zorgen.

Dus, dierbare loper of loopster, ken schaamte noch gène en "tape die tepel".

14:02 Gepost door marc | Permalink | Commentaren (16) |  Facebook |

Golven

  

In golven van eenzaamheid,                           
In golven van verdriet                                     
In golven van radeloosheid                             
Voel ik jou

In golven van lege kou                

In golven van verlangen                                  

In golven van hartstocht                                 

Mis ik jou                                            

Deze golven van intens gemis

Verdrinken mijn lichaam en ziel

11:14 Gepost door marc | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

10-05-06

Mooie krullen

Ik heb steeds een aandoenlijk zwak gehad voor mooie krullen. Onder de zachte ogen van vrouwen met verleidelijk verende pijpekrullen smelt ik weerloos weg, vlugger dan het kilometersdikke ijs van de Zuidpool. Wat niet wil zeggen dat warme charmes van ongekrulde dames me vrieskoud laten. Maar deze niet geheel onbelangrijke opmerking geheel terzijde.

Waar kent deze kronkel zijn oorsprong? Hebben de triestige ogen onder de wilde krullenbol van de immer vrolijk rondspringende Leo Sayer mijn jeugdige hersenen onherroepelijk geïnfecteerd? Of waren het de schapen van mijn grootvader waarvan er ooit een lammetje naar mij werd genoemd en als 'klein markske' door het leven moest? Ja, waar de krullen, krollen en kronkels in mijn hoofd vandaan komen blijft waarschijnlijk altijd een mysterie. Ik moet er maar eens een boek over schrijven, mysterieboeken zijn een hit hedentendage.

Maar niet enkel mooie vrouwenkrullen brengen me in verleiding. Ook door een bochtig krullende varkensstaart kan ik behoorlijk in trance geraken. Sinds de varkenspest onze streken de rug toegekeerd heeft, scheert de varkensstapel in West-Vlaanderen ongekende hoogten. Pigs are big business! Veel varkens betekent ook veel stront en dat moeten onze boeren ook zien kwijt te geraken. Map of geen Map. Het blijft gelijk, de draai in de varkensstaart is een wonder der natuur.

Maar vandaag zag ik de moeder der krullen. Al het eerder geziene bochtenwerk verdwijnt in de schaduw van deze krul der krullen. Zomaar, opeens uit het niets verscheen hij op mijn computerscherm. Ik moest zowaar naar adem snakken maar dat schijnt gezond te zijn, nietwaar Evy? Ik moet ook de rest van de wereld dit schitterend beeld laten zien, ik hoef al die schoonheid niet voor mij alleen. Kijk en geniet:

                         

 

14:04 Gepost door marc | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

09-05-06

Antarcticaklap

Er zijn talloze onherbergzame oorden op onze Aarde. Veelal is dit een gevolg van de meteorologische en klimatologische omstandigheden die er ter plaatse heersen. We kennen de extreme warmte en droogte van de woestijngebieden en de diepvrieskoude van de polen. Opdat onze weermodellen, die de informatie leveren die we gebruiken om onze dagelijkse weervoorspellingen te maken, optimaal zouden werken hebben ze meteorologische waarnemingen nodig. In de meeste gevallen worden die waarnemingen gemaakt door een persoon die elk uur de meetapparatuur afleest.  Maar in de gebieden waar het leven voor de mens bepaald moeilijk is plaatst men automatische weerstations. Deze maken permanent waarnemingen van de luchtdruk, temperatuur, windrichting en -snelheid. Deze informatie wordt via een passerende satelliet naar de bewoonde wereld gestuurd waar ze in onze computer belandt.

De extreme weersomstandigheden zijn ook voor onze weerstations geen pretje en ze worden dan ook jaarlijks uitvoerig in de watte gelegd. Deze foto is genomen op het Plateau van Antarctica waar er een heel net van automatische weerstations is aangelegd. Hier ziet u mijn collega aan het werk die de rotor van de windmeter herstelt.

15:22 Gepost door marc | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

08-05-06

Massa-loop

Omdat het momenteel vrij accuut is wil ik toch nog even wat gal kwijt over dit fenomeen. Deze 'anti-houding' lijkt compleet in strijd met de idee dat ik me nog steeds op die endorfine-wolk bevind waarover ik het hieronder net nog had. Trouwens dat die nog steeds zorgt voor dat heerlijke 'up-gevoel' vind ik heel eigenaardig, of zou die cake van daarnet niet helemaal zuiver op de graat geweest zijn? Massaloop, het woord op zich doet me reeds het koude zweet uitbreken. Is dat geen contradictio in terminis bij uitstek? Kan je nu één bezigheid vinden die meer individualistisch is dan lopen? De concentratie, de pijn, de euforie, allemaal elementen die het lopen een persoonlijke belevenis maken. En dat doen we dan 'en masse'! Tja...

Gisteren stond ik met zo'n kleine 5000 massaloopgenoten in het startvak geduldig te wachten op het verlossende startschot. Gepakt en geplakt. Geuren en kleuren. Na het startschot ongeduldig sloffen en schuifelen tot je eindelijk wat ruimte krijgt om iets dat op een tempo lijkt te ontwikkelen. Echter Dwars door Brugge is een mooie loop met een prachtig traject, langs de vesten, de reien, de markt en het minnewater. en (opnieuw) massa's volk langsheen het parcours. Ja het geeft me toch wel een zeker tegenstrijdig genoegen, dat moet ik toegeven.  

Mijn liefde voor Brugge kon me toch niet weerhouden om zo snel mogelijk te lopen, de korte pijn nietwaar. Na 58min en 45sec was ik er van af. Opnieuw gerust voor een jaar.

16:56 Gepost door marc | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

Mist...dinges??

Vandaag lever ik opnieuw exact weerwerk op maat. Toch wel indrukwekkende wolkenformaties pakken zich hier nu samen boven mijn hoofd. Letterlijk bedoel ik dat, want geestelijk gaat het vrij goed vandaag, nog nagenietend van de endorfines van gisteren (het moet wel want andere geestesverruimende producten heb ik vandaag nog niet genomen). In tegenstelling tot veel plaatsen in het binnenland is het hier aan de kust zwaarbewolkt met regen en buien. Deze informatie voor de tegendradige medemens die liever in de week naar zee komt dan in het weekend. Hij of zij weze welkom, ik betaal hem of haar graag een frisse pint op een dijkterras maar dan wel onder een paraplu.
Voor de mooie satellietplaatjes moeten we vandaag naar Scandinavië trekken. Daar doet het Noordoost-Europese hoog goed zijn werk en zorgt ervoor dat de fjorden en de besneeuwde, witte toppen (bedoeld zonder enige sensuele suggestie) van West-Noorwegen schitterend tevoorschijn komen.
Mag ik nog even de aandacht vestigen op de merkwaardige mistbank ten westen van Noorwegen. Mij lijkt het eerder een mistbol, of een... Heb je zelf een suggestie, steeds welkom!
                
                

           

             

14:13 Gepost door marc | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

07-05-06

Habitat

 

   

 

Hé, mijn lieve kleine vis 

Nu ben je wel verschrikkelijk mis

Hoe sta je hier te staren

Over zilte zoute baren

Terwijl 't zoete water je habitat is

10:57 Gepost door marc | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

05-05-06

Conditie

Zij die de neiging niet kunnen onderdrukken om nu en dan even binnen te springen in mijn 'strandkabientje' (zoals karlo het mooi verwoordt) weten dat ik een innige liefde koester voor vissen. om precies te zijn is het slechts één soort, en dan nog van het zoetwatertype. zij zullen ook reeds doorhebben dat ik een leuke vriendin heb die niet bang is om af en toe een heet vuurtje te stoken. en ik steek ook niet onder stoelen of banken dat meteorologische theorien een groot deel van mijn dag in beslag nemen.
Deze hoofdzakelijk mentale beslommeringen moeten in evenwicht gehouden worden door de nodige fysische activiteiten. De idee 'mens sana in corpore sano' in praktijk brengen zoals dat heet. Om die fysische kant van de menselijke weegschaal omhoog te krikken doe ik beroep op het looppotentiaal van mijn lichaam. Maar lopen speelt zich natuurlijk ook voor een groot deel af tussen de oren. Doorzetting en vastberadenheid, met de zalige endorfines als uiterste beloning. Maar nu gaat het daar niet over: hier staat het lichaam centraal. Een lichaam heeft een hart (de meeste toch), bloed, spieren en melkzuur. een lichaam heeft natuurlijk nog veel meer maar deze elementen zijn essentieel voor een lopend lichaam. Hoe beter deze elementen op elkaar afgesteld staan hoe vlugger je kan lopen en hoe langer je het kan uithouden. En dit kun je bekomen door te lopen natuurlijk. Veel te lopen. Maar zeggen wijze trainers, dokters en biochemici niet enkel door veel te lopen word je beter maar ook door juist te lopen. O terror, loopschema's: intervals afgewisseld met intensieve en extensieve duurlopen. Snelheid moet naar omhoog, hartritme naar omlaag. Lopen wordt stress, paniek slaat toe als het iets minder gaat.
Ook ik ben het slachtoffer van de drang om beter te presteren, om toch nog dat persoonlijk marathonrecord te verpulveren. De tijd dringt want ik ben al 42! Daarom heb ik een paar weken geleden een veldtest gedaan. dit is zoveel als rondjes lopen op een piste, met oplopende snelheid terwijl er iemand bloed prikt. om achteraf het melkzuur in je bloed te bepalen bij een bepaalde snelheid. enzovoort. Ik ken er allemaal niet zoveel van en eigenlijk laat het me redelijk lauw. Hieronder vindt u het resultaat van het onderzoek. grafiekjes met hartslag, melkzuur en snelheid. mijn omslagpunt (!) is op 161 hartslagen per minuut en dit bij een snelheid van 14,9 kilometer per uur. Indrukwekkend, nietwaar? Of toch niet?
 
              
  
              

               

13:34 Gepost door marc | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

New Territories

 

Picture this:

een schraal begroeide vlakte. een winderige vlakte met in de verte de schimmen van kale heuvels. de hemel is grijs, egaal grijs met enkele donkere vlekken.

het oog draait naar een hoop stenen, rotsen. puin bij nader inzicht. brokstukken van een kapotgeschoten dorp. een kapotgeschoten dorp in een kale, grijze vlakte.

het oog zoemt in op het puin, overal een wirwar van brokken, stenen, muren, daken. daartussenin staan figuren. onherkenbare figuren (vrouwen?) volledig gehuld in lange, zwarte doeken. de wind snokt en trekt, doet de doeken agressief wapperen. de zwarte figuren zijn gewapend met een borstel. een grote witte verfborstel. ze verven de stenen wit, de brokstukken wit, de muren wit, ze verven het kapotgeschoten dorp wit. een wit kapotgeschoten dorp in een winderige, grijze vlakte. IJzig stil.

 

Gezien in de tentoonstelling New Territories in de Halletoren te Brugge. Als u een stilstaand beeld van deze video-opname wilt zien kijk dan even rond op de webstek van lida abdul .

 

     

 

 

 

10:44 Gepost door marc | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

03-05-06

 De Alpen

Ongelooflijk fantastisch hoe de Alpen er vandaag bijliggen. Op deze satellietfoto, met resolutie van 1 kilometer, kun je supergoed de sneeuwvrije dalen en de witte bergtoppen onderscheiden. Deze foto is gemaakt door spectroradiometer Modis aan boord van de Terra satelliet. Modis staat voor Moderate Resolution Imaging Spectroradiometer en maakt prachtige opnames van onze planeet. Terra is een polaire satelliet die op 800 kilometer boven het aardoppervlak 14 maal per dag de Aarde rondcirkelt. Deze beelden worden overwegend gebruikt bij wetenschappelijk onderzoek in verband met het gedrag van koolstof en koolstofdioxide in de atmosfeer. Bij het maken weervoorspellingen gebruiken wij produkten van Meteosat en Noaa.
 
 
 
                                     

   
                                      

14:02 Gepost door marc | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |