10-06-06

Mon moment de gloire

 

Vergissen is menselijk. En wat is tenslotte een week, nietwaar Marlon? Maar vergissingen lijken wel een tweede natuur van mij te zijn geworden. Vorige week haalde ik nog mijn Falklandsblunder van onder het stof. En door de vraag van marlon naar mijn marathontijd van gisteren, terwijl ik pas volgende week loop, dacht ik onwillekeurig terug aan de marathon van Chambord vijf jaar geleden.

Ik ben niet zo een fannaat van buitenlandse marathons, New York, Berlijn, Parijs,...eerlijk gezegd ze kunnen me gestolen worden. 42 kilometer op Amerikaanse bodem is even ver als 42 kilometer in Beernem. So why the fuz? Maar ja het klinkt beter onder vrienden en collega's dat men zich aan voorbereiden is voor de marathon van New York. En eens die gelopen (gestrompeld) is, worden de loopschoenen ten eeuwige dage opgeborgen. Maar dat tussen haakjes. Volledig tegen dit principe in had ik me in 2001 ingeschreven voor de marathon van Chambord. 42 kilometer in de bossen rond het indrukwekkende kasteel dat vond ik toch wel iets hebbend. Het was ergens vroeg in april dus ideaal om te polsen hoe het met de "na-de-winter-conditie" was gesteld.

Omdat dit oord nu éénmaal niet in de achtertuin ligt hadden mijn vis en ik een hotelletje geboekt in het naburige Blois. Een pittige nachtrust, ontspannen een  marathonontbijt genuttigd. Is er een betere manier om uitgerust en relaxed aan de start te verschijnen? Jazeker. Dat is op voorhand goed de informatiebrochures lezen, zo komt men te weten wanneer een marathon start. Toen ik om kwart voor tien aan de vertrekstreep kwam, was alles daar totaal verlaten. Geen luis meer te bespeuren. Aan een toevallige passant vroeg ik waar iedereen gebleven was. De marathonlopers, vroeg hij met een grijns, 'ils sont deja partis, à neuf heures monsieur'. De grond onder je voeten voelen wegzakken, sedert dan ben ik volledig doordrongen van de betekenis van deze uitdrukking  . Ik dacht eerst nog aan een late aprilgrap, no way, mijn collega's waren reeds vijftig minuten geleden vertrokken. Helemaal uit mijn lood geslagen en met hetzelfde metaal in de schoenen vertelde ik mijn vis het ongelooflijke nieuws. Ze leek niet eens verwonderd, "met jou kun je zoiets wel verwachten" lachte ze. Ik slofte reeds naar de auto om stante pede naar huis toe te keren toen ze me terugfloot: "hey manneke je bent gekomen om te lopen, en nu ga je lopen ook". Na wat over en weer gediscussieer ben ik een uur te laat dan toch maar van start gegaan voor de twee rondes van 21 kilometer rond het kasteel van Chambord.

Na een kwartierje eenzaam lopen in de bossen hoorde ik plots achter mij het aangroeiende lawaai van de bezemwagen. Nu dat ik er net zin begon in te krijgen nemen ze me uit de wedstrijd, schoot het door mijn hoofd. De eerste motards reden me reeds voorbij. Vanop de laatste motor begon een cameraman  me uitgebreid te filmen terwijl er druk commentaar werd gegeven. ik weet wel dat ik laatste ben, dacht ik, maar moet men dat nu zo uitgebreid in beeld brengen zodat heel de wereld getuige van dit debâcle kon zijn? Mijn Frans is niet super maar na een aantal keer het woordje 'premier' en 'avantage' te hebben opgevangen, begon het me duidelijk te worden dat de organisatie dacht dat ik aan de leiding liep! Vooraleer ik hen alert maakte op het feit dat ze de hekkensluiter aan het filmen waren zette ik eerst nog eens een tandje bij en verzorgde mijn loopstijl tot in de puntjes. Dat was een subliem moment, genieten tot in de kleinste vezel van mijn lichaam. Toen ze hun fout inzagen, stoven ze in volle vaart weg, mij terug in alle eenzaamheid achter latend.

Uiteindelijk eindigde ik 928ste op de 1107 arrivanten, in een tijd van vier uur en negen minuten.

                      

                  

 

15:21 Gepost door marc | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

jakkes hé Marc, ik hoop dat onze strategie nu zijn vruchten afwerpt, ttz dat ik en loretta voor jou extra publiciteit zouden maken door een weekje te anticiperen op het evenement, dat was weer goed lachen nietwaar, inderdaad je Chambord-verhaal is ook hilarisch, zo blijft sport plezant, wat zou een loopmens in New York de pret gaan bederven als hij hier ook kan scoren, want dat zal je Marco: een loepzuivere tijd van 2u50' rond.

Marlon

ps: ik ga af en toe terug een krantje lezen om de toppers niet te missen

Gepost door: marlon | 10-06-06

volgende week marathon? ja marc, die italiaanse zon heeft ons tijdsbesef wat in de war gebracht!
maar weet zeker, ook deze week blijf ik voor jou duimen!
en laat de blooper-verhaaltjes maar komen, een fijne geruststelling dat er elders ook al eens iets fout loopt...
soigneer je deze week!

doei, loretta

Gepost door: loretta | 10-06-06

reactoren Het marlon en loretta, ik denk dat jullie ondertussen mijn trouwste supporters geworden zijn. Ik zal vrijdag toch mijn beste beentje moeten voor zetten. ben eergisteren nog om nieuwe loopschoentjes geweest, speciaal voor de marathon (;-)) Tachtig gram wegen ze minder. Tachtig gram per schoen! Niet lachen hé: een marathon betekent 30000 stappen, 30 000 x 80 = 2 400 000 gr is gelijk aan 2400 kilogram. dat is tweetoneneenhalf minder gewicht dat ik moet verslepen. niet min hé.
verlichte groet. marc.

Gepost door: marc | 12-06-06

knap sterk verhaal

Gepost door: Koen | 12-06-06

proficiat proficiat marc, een heel mooi verhaal. en het is nog echt gebeurd ook. ik vind het bovendien wonderbaarlijk dat je met een vis door het leven gaat. moet je van zo'n vis afblijven, voor je aan een marathon begint?

Gepost door: martin | 14-06-06

De commentaren zijn gesloten.