23-06-06

Femme Fatale

Het is hoog tijd dat het hier eens gaat over 'echte' vrouwen. Mijn haas is er vandoor met een andere, 'snellere' gast maar met het oude Vlaamse spreekwoord 'mooie grietjes duren niet lang' in gedachten kan ik leven met dit verlies.

Wie krijgt er geen nu geen koude rillingen over zijn rug bij het horen van 'Femme Fatale'? Het lied, de tekst, werkelijk op het lijf van Nico geschreven. Haar donkere, zware stem ademt de woorden uit. Laat er geen twijfel over bestaan zij is de fatale vrouw. Hoeveel mannen vielen niet voor haar mysterieuze sensualiteit, de fascinerende uitstraling als van een fee of een nimf, afkomstig uit de vervlogen nevelen van Avalon. Het rijtje is lang en indrukwekkend, Fellini, Serge Gainsbourg, Brian Jones, Alain Delon, Bob Dylan, Lou Reed, John Cale, Jackson Browne,... en waarschijnlijk vergeet ik er nog een paar.

Ik heb ze ontdekt via Lou Reed. Lou Reed is voor mij nog steeds dè artiest, het rock&rollbeest bij uitstek en schrijver van fantastische nummers met teksten die mij aanspreken. Via Warholl was Nico terecht gekomen bij de Velvet Underground waar de protagonisten Lou Reed en John Cale een strijd voor het 'meesterschap' voerden. Die twist kristalliseerde in de strijd om de liefde voor Nico. Toen Lou Reed het liedje 'Femme Fatale' schreef moet hij de sfeer in de groep heel precies aangevoeld hebben.

Dat hele gedoe rond de Factory van Andy Warholl is aan mij gepasseerd (wegens geboren in de jaren zestig) maar het is duidelijk dat hij de grote dirigent was, experimenten uitvoerend met beelden èn mensen. Hij bracht grote geesten samen om te zien wat er zou gebeuren, wat er voort zou komen uit de confrontatie tussen uitgesproken persoonlijkheden. En dit steeds in een tot op de top gedreven sfeer van drugs en drank.

Hoe is Nico uiteindelijk aan haar einde gekomen? Hierbij moet ik onwillekeurig denken aan het mooie liedje van Alanis Morisette 'Isn't it ironic?' Toen Nico zo goed als afgekicked was van drugs en drank maakte ze regelmatig fietstochten op het eilandje Ibiza. Op één van die tochten is ze ongelukkigerwijs ten val gekomen en is ze overleden.

12:13 Gepost door marc | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

Commentaren

:-) Ben ook fan van Lou Reed; mij maakt hij melancholisch high.
Andy Warhol's kunst op zich zegt mij persoonlijk ook niet veel, maar zoals je zegt heeft hij idd. geesten samen gebracht en zijn zijn experimenten nog altijd zeer gegeerd en dat op zich zegt genoeg.
Bij die zogezegde femmes fatales heb ik mijn bedenkingen; zijn zij wel zo gedurfd en gewaagd als ze zich voor doen of hebben zij net een tikkeltje teveel testosteron om stoer te doen en zich dan achteraf te storten in zelfvernietiging ? Ik weet het niet, ik vraag het me af.
Maar marcske, wat ik wel weet is dat een "pure vrouw" zo fataal is dat ze een mannenschouder niet kan missen en dat mannen op 't eerste zicht schrikken en kicken op fatale vrouwen, maar op 't weede zicht toch nog altijd liever een "meelopend haasje" verkiezen, of zie ik het verkeerd ?
een fataal-zonnig weekend gewenst,
Iris

Gepost door: Iris | 23-06-06

muziek inderdaad een bizar eind voor nico....

Gepost door: martine | 23-06-06

"nico icon" Dag Marc, bovenstaande titel heb ik niet zelf bedacht (helaas), maar zo heet de rockdocumentaire gemaakt naar het leven van Nico, ik dacht dat David Bowie de rol van Warholl vertolkte ( klopt dat, professor Pulaski?)Denk je inderdaad dat ze clean aan haar einde gekomen is? Ik twijfel, ik gok op het finale 'storten in zelfvernietiging' (zie Iris), wist je ook dat ze een zoon had waarvan Alain Delon de verwekker was, maar hij heeft dat steeds staalhard ontkend (de jongen is het evenbeeld van zijn vader...). Nico was een monument van schoonheid, maar hoe overleef je daarmee? Ik denk dat ze te mooi was voor deze wereld en dan nog hemels artistiek bovendien, haar ultieme hulpeloosheid moet verscheurend zijn geweest.
Btw, "femme fatale" is een wereldnummer maar de uitspraak van die twee franse woordjes is aandoenlijk onverstaanbaar, Nico was ook een Duitse van geboorte (ja Martin?), enfin, het onderwerp is onuitputtelijk zoals absolute liefde die diep sluimert en niet aan de oppervlakte raakt.

Marlon (& L)

Gepost door: marlon | 23-06-06

uitersten Hier staan veel uitersten denk ik.
Ik 'ken' Nico, en the Velvet Underground, en 'Femme Fatale' staat op mijn harde schijf.
De verhalen kende ik niet.
Ik leer weer bij. En wacht op het vervolg.

Gepost door: Evy | 24-06-06

re-plikant dag iris, ik denk dat liefde steeds zoet smaakt, met een lieve man of femme fatale, macho of meelopend haasje. enkel de nasmaak kan verschillen. ik kan natuurlijk niet voor 'de man' spreken maar persoonlijk denk ik dat een man gevoelig is voor appreciatie en bewondering. het ego dat geaaid wordt, complimentjes hier en daar. is dit niet dikwijls de eerste stap? (hier stop ik want over liefde en aanverwanten kunnen we eindeloos doorgaan, is het zo niet, lieve iris?) ik wens je veel liefde.

Ja het is waar, tiene, maar ik denk dat marlon het enigszins goed inschat als hij vermoedt dat Nico niet te clean was. het noodlot bespringt ons op het meest onverwachte moment, nietwaar?
wat dacht je van een prachtige duurlooooooop dit weekend, onder een stralende zon? dat wens ik je.
dag marlon, ik kan me geen 'live-momenten' van nico meer herinneren of voorstellen, of het is bij zo'n duistere opname van de Velvet Underground. Het zijn waarschijnlijk de mystiek en haar stem die me aantrekken, haar schoonheid is inderdaad niet aards maar het is opvallend dat ze er op iedere opname verschillend uitziet. Het lijstje mannen is indrukwekkend, nietwaar. ik heb mezelf er nog vergeten bij vermelden ;-) maar dat van die zoon klopt inderdaad, zijn naam is Ari. Ik geloof dat nico ergens begraven ligt in Berlijn, in hetzelfde graf van haar moeder (met wie ze gevlucht is voor de russische bezetting van duitsland). het loont de moeite om haar biografie er eens op na te slaan. een inspirerend weekend met je lieve loretta, maat.

dag evy, mmm, je moet wel een prachtige harde schijf hebben. de verhalen rond nico zijn typisch voor de tijd waarin ze zich afspelen, sex, drugs en rock&roll. maar rond nico hangt dat tikkeltje mystiek dat het hele kader uniek maakt. maar dat is misschien persoonlijk. ik wens je een 'nico-weekend' met een vleugje mystiek en veel...rock&roll!

marc

Gepost door: marc | 24-06-06

chelsea girl Een mooie ode aan een 'superstar', marc. nico kan nooit genoeg bejubeld worden.

de lp 'chelsea girl' is een tijdloos meesterwerk. bob dylan schreef voor haar het prachtige 'i'll keep it with mine'. en dan is er haar vertolking van jackson browne's 'these days' - veel mooier dan het origineel!

haar samenwerkingen met john cale, 'desertshore' en 'the marble index' zijn al even zeer behoorlijk indrukwekkend.

ik zie haar ook altijd graag terug in fellini's 'la dolce vita'.

in het begin van de jaren 80 zag ik nico begeleid door the blue orchids (ex-leden van the fall) optreden in een zaal in antwerpen. ze was toen niet langer blond, maar toch nog altijd een schoonheid. en die prachtige, eentonige stem, een beetje geschonden.

ik meen mij 'nico icon' te herinneren als een documentaire. david bowie is andy warhol in 'basquiat' van julian schnabel.

marc, nu nog odes aan andere femmes fatales zoals edie sedgwick, kendra smith, hope sandoval... bedankt.

Gepost door: martin pulaski | 24-06-06

Felicitaties en zo Dag Marc,

Wegens vakantie heb ik slechts met vertraging kunnen lezen over je knalprestatie in de marathon. Ik was al geweldig aan het brainstormen om je met de nodige superlatieven te overladen. Maar de juiste woorden vond ik niet.

Totdat ik echter kennis maakte met je haas…

Zó kan ik het natuurlijk ook (I wish).

Gefeliciteerd ! En, voor zover het jouw ambitie is : nu maar eens ónder die 3 uur, zeker.

Voor het overige wil ik hier de (zwarte) sfeer niet al teveel verpesten. Ik ken Nico eigenlijk enkel maar van horen zeggen, maar het lijkt me alvast geen oppervlakkige bimbo te zijn geweest. De figuur van Lou Reed vind ik echter even fascinerend.

Een rockgod is hij zeker. Auteur van vele tijdloze songs. En bovendien het levende bewijs dat een mens met het ouder worden toch iets milder wordt. Legendarisch zijn de verhalen van Lou Reed als onuitstaanbare etterbak die in de coulissen van, toen nog, Torhout-Werchter, totaal onbenaderbaar was. Zélfs voor diehard-fans als Guy Mortier. Toen nog gingen de ogen steevast schuil achter een (te grote) zonnebril én vertoonden de mondhoeken nooit een opwaartse beweging.

Maar zie, vorig jaar zag ik een interview met hem in Spraakmakers, en ontpopte hij zich tot een vriendelijk en spraakzaam man. Gelouterd door het leven ? Misschien. Maar zeker schoner. Zeg maar cleaner.

(Bijgevolg blijft enkel Van Morrison over als onuitstaanbare brompot)

Gepost door: Wim | 24-06-06

:-) Amaai marc, dan moet ik wel een halve man zijn, ik ben over-gevoelig voor complimentjes, bewondering en het aaien van mijn ego Heb het altijd al geweten dat mijn testosteron tamelijk hoog ligt alhoewel ik ook al heel veel last heb gehad van mijn oestrogenen ;-)
Allé, we gaan hier maar deftig en gewoon liefdevol blijven.
Ik heb de biografie van Nico op mijn lijstje "leesvoer" gezet, een mens leert hier altijd bij.
deugddoende weekuitloper gewenst,
Iris

Gepost door: Iris | 25-06-06

De commentaren zijn gesloten.