25-08-06

Hoog in de lucht

 

 

Als weerman met 'het hart op de juiste plaats' kon ik u deze mooie wolkenfoto echt niet onthouden. Het is een prachtig voorbeeld van Cirrus Fibratus Vertebratus. Onderaan ziet u enkele toefjes Cumulus Humilis, met andere woorden 'kleine bloemkoolwolkjes'. Onder meteomannen noemen we dit ook wel 'mooi-weer-wolken', helaas hebben we er van deze soort de laatste weken echt te weinig gezien.

Maar de hoofdvogel, het zeldzame prijsbeest, staat rechtsbovenaan. Een of andere piloot van Sabena heeft nog getracht om met het aanbrengen van contrails dit unieke patroon te verstoren, hij zou zijn straf niet ontlopen!

Nu nog even over dit wolkenpatroon, de Cirrus Fibratus Vertebratus. De Cirrus wijst op het feit dat dit heel hoge bewolking is en enkele uit ijskristalletjes bestaat. De hoogte kan variëren tussen ongeveer 4 en 8000 meter. De term 'Fibratus' is een verwijzing naar de structuur van de wolk, bestaande uit precies allemaal kleine fijne draadjes, niet uilopend op haken want dan spreekt men van Uncinus. Tot hier is deze wolk nog vrij dagdagelijks, wat deze wolk zo speciaal maakt is de term Vertebratus. Deze zegt iets meer over het patroon, de ordening van de draadjeswolk. Mijn collega met kennis van Latijn zou hierin, na een tijdje zoeken weliswaar, het woord Vertebrate ontdekken, hetgeen verwijst naar de diersoort der 'Gewervelden'. Dus met andere woorden kunnen we onze prachtige wolk ook als volgt noemen: Hoge Draadjeswolk met Ruggengraatmotief of  Hoge Haartjeswolk met Visgratenmotief. Of hoe zou u ze liever noemen?

 

 

10:23 Gepost door marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (21) |  Facebook |

23-08-06

Hersenspoeling

Soms voel ik de onweerstaanbare drang om mijn schedelbeen op één of andere manier te openen en uiterst behoedzaam mijn hersenen uit mijn hoofd te halen en ze vervolgens voorzichtig op een mooi, blinkend inox-schaaltje neer te leggen.

En dan kan de grote kuis beginnen. De als klevende, stroperige substantie vermomde oneindige verzameling van overbodige zintuigelijke prikkels, wordt heel grondig van de onherkenbaar, vervuilde kwabben verwijderd. De nutteloze visuele en auditieve informatie die zich gedurende tweeënveertig jaar onafgebroken op mijn, bij mijn geboorte zo frisse, ongerepte hersentjes, heeft gecumuleerd los ik zonder spijt op met desnoods pure ammoniak.

Waarschijnlijk zijn er verscheidene, intensieve behandelingen nodig, maar het resultaat mag er zijn: frisse, onbezoedelde hersenkwabben van het mooiste roze dat een mens zich kan voorstellen. Denken wordt opnieuw een plezier, een avontuur, fris en helder. Fris en helder. Mooi.

De enige man die ik zou vertrouwen om het in mijn plaats te doen is veel te vroeg gestorven. Mark Sandman schreef heel wat prachtige nummers die zijn groep Morphine op een unieke manier ten gehore bracht. Als je ook een hersenspoeling nodig hebt, clic op de pic.

       

 

 

19:27 Gepost door marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

22-08-06

Geluk

 
                    
                            
 
Hoe vind je antwoorden, op al die vragen over verdriet? Het is goed om er eventjes bij stil te staan, om met een 'niet-verdrietig' gemoed aan verdriet te denken. Merci voor de reacties. Als antwoord schenk ik jullie mijn mooiste lach, nee hij komt niet rechtstreeks van mij, maar van mijn zoon, Wouter.
 

12:06 Gepost door marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

21-08-06

Verdriet

In hoeveel zinnen kun je verdriet beschrijven? Hoeveel adem heb je nodig om verdriet te verwoorden? Als je weet wat verdriet is, kun je je er dan beter tegen wapenen? Word je sterker door verdriet? Of gevoellozer? Schuurt verdriet een eeltlaag op je gevoelssensor?

Is verdriet de afwezigheid van geluk? En als je heel verdrietig kunt zijn, kun je dan ook heel gelukkig zijn? Is dit een kwestie van evenwicht? Sterf je pas als je evenveel geluk gekend hebt als verdriet? Hoe meet je trouwens geluk en verdriet?

Ik voelde mijn zuiverste verdriet toen mijn levenslief verdween. Daartegen is een mens niet opgewassen. Machteloos. Doelloos. Alles eindigt op 'loos'. Nu, achteraf, ben ik sterker? Ben ik opgewassen tegen een zelfde ervaring? Weeral een vraag, waarop 'waarschijnlijk niet' het beste antwoord is.

Begrijp me niet verkeerd, dit is geen klaagzang. Op momenten dat het redelijk goed gaat is het goed om te bedenken dat dit allemaal niet vanzelfsprekend is. 

 

 

19:47 Gepost door marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

20-08-06

Michellekes

 
  
 
Mijn grootvader was een verstokte roker. Nee niet zomaar een roker, hij rookte Groene Michels, zonder filter. Sigaretten die de naam kankerstokken dubbel en dik verdienen. Zelf ben ik niet verder geraakt dan Johnson zonder filter, waarschijnlijk omdat ik het donkerblauwe pakje zo lekker macho vond. Toen de nest piepende muizen in mijn longen een angstaanjagende omvang kreeg ben ik maar wijselijk overgeschakeld op sigaretten mét filter. Maar genoeg over mij, het ging hier over mijn grootvader.
 
Naast roker was hij ook metser. Vanaf zijn veertien jaar sleurde hij met bakstenen en mortel en dat tot zijn vijfenzestigste. Een paar weken voor zijn pensioen valt hij van de stelling en wordt in het ziekenhuis opgenomen met een gebroken karkas en doorboorde longen. Na de operatie heeft hij nog een paar maanden geleefd. Longkanker. "En eens het de lucht gezien heeft is het rap gedaan", zegden de mensen. In een paar maanden tijd kwijnde die sterke man weg tot een hoopje zwakke ellende.
 
Dit gebeurde ergens begin de jaren zeventig. Maar ik werd er aan herinnerd door wat een vriendin vertelde over haar werk in het ziekenhuis. Dienst terminale patiënten. Ze noemen er de mensen met longkanker 'de Michellekes'.

10:29 Gepost door marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

18-08-06

Lopen zomer 2006

Wij, het lopend ras, worden de laatste weken serieus op de proef gesteld. Eerst was er juli. Juli brak alle hitte- en droogterecords van het KMI. Denken aan loopschoenen was toen reeds voldoende om in een overvloedige zweetbui uit te breken. Iedereen smeekte en bad om afkoeling en verfrissende regen. De smeekbeden werden verhoord, augustus bracht niks anders onweer en buien met overvloedige neerslag. Riolen kunnen de overvloed aan water niet meer aan met als gevolg dat kelders veranderden in meren en straten in kanalen.

En in zo'n omstandigheden moeten wij, marathonlopers ons voorbereiden op de klassiekers van het najaar. We moeten scherp staan, geen grammetje teveel mag er aan onze atletische lijven kleven. Owee de loper die wegens de hitte of de zondvloed verzaakte aan de noodzakelijke duur- en intervallopen, hem of haar wachten helse uren bij het afmalen van de 42 kilometer.

Na het pijnigen mijner hersenen en de evaluatie van mijn algemene fysische conditie ben ik tot de volgende najaarsplanning gekomen. Volgende week zondag kom ik aan de start van de ING marathon van Brussel, alhoewel ik een paar jaar terug, nadat ze me net voor de aankomst op de grote markt nog de verkeerde kant opstuurden, gezworen had dat ik nooit meer zou deelnemen. Iedereen verdient een tweede kans, ook de organisatie van de Brusselmarathon. Veertien dagen later sta ik aan de start in Ieper. Sinds jaar en dag vind ik dit een fantastische marathon. Niet alleen vanwege het prachtige parcours, langs de IJzer en Ieperlee naar Ieper, maar vooral voor de eeuwig enthousiaste organisator André Migneau. Deze marathon wil ik lopen in een besttijd, dwz minder dan 2u55. Bij goede weersomstandigheden zou dit moeten kunnen. Ik geef mezelf dan nog een tweede (derde?) kans tijdens de Kustmarathon. Eind september wordt er dan gelopen tussen De Panne en Oostende, in welke richting is afhankelijk van de wind.

Als alles verloopt volgens planning zou deze laatste mijn vijftigste marathon worden. Partytime!!

14:22 Gepost door marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

16-08-06

Blauwe ogen

 

 

Blauwe lucht. We hebben het een tijdje moeten missen. Daarom ben ik op zoek geweest naar lucht zonder wolken. In een reeks foto's van mijn eerste expeditie naar Antarctica vond ik dit plaatje. Het getuigt misschien niet van bescheidenheid maar ik vind dit nog steeds een prachtig beeld. Het is oorspronkelijk een diapositief, fujijcolor 100asa, gemaakt met een analoge reflexcamera, een Nikon-801. Het objectief was een 50mm, sluitertijd 1/500ste en op diafragma f11. Vorig jaar heb ik een hele reeks van die dia's laten digitaliseren.

Dit koppeltje 'Blauwoog-aalscholvers' of 'Blue Eyed Shags' was rustig aan het broeden op een klein eilandje, een paar kilometer van onze basis, Rothera. Met langlaufskies was dit eilandje over de bevroren zee gemakkelijk te bereiken. Dit uitzonderlijk mooi stel zat precies op onze komst te wachten. We konden ze heel dicht naderen en ze poseerden als volleerde fotomodellen.

Deze foto kwam eruit als beste. Hun prachtige ogen lijken een strijd te leveren met de lucht: 'Wie heeft het mooiste blauw?' Voor mij is deze wedstrijd onbeslecht, beide krijgen de hoofdprijs.

Voor alle duidelijkheid wil ik er aan toevoegen dat er hier geen gefotoshop aan te pas is gekomen.

13:47 Gepost door marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

14-08-06

Hemelwater

 

Aan wie anders doen de bakken hemelwater van de laatste dagen mij denken dan aan de 'Rain King' himself, Adam Duritz. Deze man, met de dubieuze dreds op de schedel, is de getormenteerde zanger van de Counting Crows. Geen menselijk leed is hem gespaard, zijn blik verraad een leven vol rampspoed en tegenslag. Zijn klagelijke stem wekt bij vele vrouwenharten medelijden en compassie terwijl zijn trouwe hondenogen iedere twijfel wegnemen: dit is werkelijk de ongelukkigste mens ter wereld. Tranen en slapeloze nachten zijn man's geliefkoosde thema's, of wat dacht je van titels als 'A long December', 'Raining in Baltimore' en 'Perfect Blue Buildings'?

Maar ik ben een fan. Ik hou van zijn met verdriet doordrongen liedjes en zijn band kan een stukje rocken of wat dacht je van het fantastische 'Hangin' Round' ? Dus als ze ergens concerteren in Belgische contreien dan zijn mijn vis en ik steeds van de partij. Zo ook twee jaar geleden. De Counting Crows zouden hun ding doen in Vorst Nationaal en natuurlijk hadden we onze kaartjes màànden op voorhand gekocht.

Die bewuste avond vertrokken we net op tijd richting Brussel maar in Gent vielen we zonder brandstof (!) met als gevolg dat we een uur te laat in Vorst Nationaal aankwamen. We hadden enigszins verwacht dat er geen massa's volk zou zijn maar dat de parking volledig verlaten was verwonderde ons toch. We parkeerden onze wagen net naast de ingang en toen we uitstapten kwam er een jongeman naar ons toe die vroeg 'of we voor het concert van The Counting Crows kwamen'. 'Hebben jullie dan gisteren en vandaag niet naar de radio geluisterd? Daar hebben ze het wel ieder half uur gezegd. Dat Adam Duritz ziek is en het concert uitgesteld is. Neenee, niet een paar uur, voor onbepaalde tijd! Uit frustratie reden we naar 'den Zotten Hond' in Wetteren, waar het toch nog plezant werd.

Een paar maanden later zagen we een fitte Duritz het beste van zichzelf geven. Een concert dat mij nog steeds koude rillingen bezorgt.

16:55 Gepost door marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

11-08-06

Melkkoe

 
 

Zie me hier zitten, met mijn zotte kop en een oor kwijt

Ik krijg nog met moeite mijn ogen open

Die muts heb ik van een andere zot, een Pool

Die gisteren gestorven is, van zottigheid

Nog zotter dan ik

Gisteren kreeg ik het geld van een schilderij

Verkocht door mijn broer,

Iets met zonnebloemen of irissen, ik weet het niet meer

Kom ik net mee toe om nog wat doek en verf te kopen

Dan kan ik de sterren schilderen

De sterren aan de zwarte hemel boven Arles

 

 

Met dank aan Impressionisme voor dummies

17:52 Gepost door marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (17) |  Facebook |

10-08-06

Spiraaldenken

 

 

Het was een adembenemende ervaring. Ronddwalend in Tate Modern hoorden we een aanzwellend ronkend geluid dat zich geleidelijk uit de achtergrond losmaakte. Toen we de donkere kamer binnenaarzelden werden we onmiddellijk in de ban van de video-opname opgenomen. Een man liep  struikelend over een ruwe dijk die langs beide kanten door water begrensd was. Hij leek op de loop voor de helicopter die dreigend boven zijn hoofd vloog. Het gevoel van vruchteloos vluchten was overweldigend. Toen het beeld uitzoomde werd het duidelijk dat de man op een spiraalvormige dijk liep, naar binnen toe.

Vroeger had ik het reeds over 'rondjesdenken'. Toen definieerde ik dat als: 'net zoals bij het rondjeslopen, op een piste of andere  trajecten met deze meetkundige vorm, kom ik na veel inspanning steeds terug bij het beginpunt'. Een alternatief voor dit rondjesdenken is het 'spiraaldenken'. Stel dat die vluchtende man steeds aan dezelfde snelheid loopt. Ten gevolge van het cirkelvormige traject dat de man aflegt spreekt men van een eenparig cirkelvormige beweging waarbij de hoeksnelheid (ù) een constante is, ù = 2ð /T  (2ð staat voor de cirkelvormige beweging en de T voor de tijd die ervoor nodig is). Het komt erop neer dat de vluchtende man die binnendringt in het hart van het oneindige spiraal uiteindelijk verandert in een razend pirouetterende balletdanseres. Bij het beoefenen van 'spiraaldenken' ga je dus steeds dichter de kern van de zaak naderen maar uiteindelijk blijft je steeds rondjes draaien tot men gekdronken, dillirisch uitgeteld neervalt.

Iemand suggereerde dat spiraaldenken naar buiten toe moet verlopen. Lijkt me alvast veel gezonder.

De Spiral Jetty is een bouwwerk van Robert Smithson dat hij verwezenlijkte in 1970. Als je op de foto klikt vind je wat meer uitleg over dit fenomeen.

18:51 Gepost door marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

07-08-06

Analoog

Analoog is de verleden tijd van 'Ana liegt'. Maar 'analoog' in het kader van de fotografie is ook verleden tijd. De dagen van de zwart-wit filmpjes zijn geteld. De 'doka' is een begrip geworden waarop een jongmens replikeert: "Wablief?". De spannende uitdaging om in het pikdonker een filmpje in de ontwikkeltank te prutsen en na de 'chemiek' hopen dat het negatief positief uitvalt is saaie 'stuff' geworden. Waar is de mateloze ergernis aan het opkrullen van het koppige barietpapier maar die bij het aanschouwen van de onevenaarbaar warme zwartwittinten verdween als sneeuw voor de zon? Dit alles is verwezen naar de hoek der nostalgie, uitgeschakeld door de vooruitgang.

Sinds een viertal jaar fotograferen wij op het festival van Dranouter de optredende artiesten. We krijgen een perskaart die ons toelaat om frontstage te komen van waar we een goed zicht hebben op de muzikanten. Mijn vis doet haar ding daar met een professioneel digitaal toestel, net zoals alle andere fotografen trouwens. De megapixels rijzen de pan uit, de digitale zooms schuiven eindeloos uit en het 'mitrailette-geklik' garandeert dat het juiste moment niet gemist wordt. En daar sta ik tussen met mijn Mamiya 645, middenformaatcamera, met uitschuifbare pikkel omdat ik mijn 400Tmax film maximaal wil opdrijven naar 1600ASA om een al te grote korrel te voorkomen. Scherp stellen gebeurt aan de lens, wat geen probleem is bij Emmylou Harris maar een uitdaging betekent bij de hyperkinetische Gabriël Rios. Voor iedere opname moeten diafragma en sluitertijd aangepast worden want tijdens een optreden is het licht allesbehalve een constante. Na vijftien armoedige klikjes en evenveel keer manueel doorspoelen moet ik bij flikkerende spots het 120-filmpje geduldig maar vliegensvlug vervangen. Geen wonder dat de andere fotografen me soms meewarrig aankijken. Maar in hun ogen blinken tegelijkertijd bergen melancholie en heimwee, al geven ze dat niet graag toe.

Binnen een paar dagen trek ik me terug in 'mijn doka'. Lekker donker, plonsen in de ontwikkelaar en fixeer, in de weer met bariet en ik geniet van het potentiële beeld dat geleidelijk in een reële foto verandert. Hé, lekker geen fotoshop of gegoochel met pixels of jpeg, png en psd. Misschien niet perfect maar je krijgt John Cale te zien zoals ik hem door mijn lens zag. Terwijl hij trillend gepassioneerd 'Femme Fatale' ten gehore bracht.

14:20 Gepost door marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

02-08-06

Amphidrome punten

Eb en vloed. Wegtrekkend en opkomend water ten gevolge van de getijgolf die de Noordzee binnenkomt langs het noorden van Schotland. Deze golf doet de zeespiegel overal drie à vier maal rijzen en dalen per dag, langs onze Belgische kust met een gemiddelde variatie van ongeveer 3 à 4 meter.

Toen ik de toch wel complexe materie van de getijgolf trachtte te doorgronden werd ik plots geconfronteerd met de term 'Amphidrome punten'. Hoe kwam zo'n exotisch klinkende naam plots in onze grijze Noordzee terecht? Ik verkeerde plots in de wereld der oude Grieken die zich in het amphi-theater, te goed deden aan de wijn uit hun amph-oren. Ik ik zag amphi-biën twijfelen tussen land en water en wielrenners die zich tegoed deden aan amphe-tamines. Wat opzoekingswerk leerde mij dat 'amphi' 'aan beide zijden' betekent: een theater met zitplaatsen langs beide kanten, een vaas die aan beide kanten kan gedragen worden en het amphebietje spreekt voor zich.

In de Noordzee bevinden zich drie 'amphidromische' punten. Dit zijn punten waar, ondanks de getijgolf, het waterpeil van de zee nooit stijgt of daalt. Dit is een gevolg van de aanwezigheid van twee stromingen in de Noordzee, één aan elke zijde. Vandaar 'amphi-droom'.

Bij mijn opzoekingswerk ben ik nog op een opzienbarende ontdekking gestoten. Spreek vanaf nu nooit meer van een 'gewone' zoetwatervis. De anadrome soort leeft in zee en plant zich voort in zoet water, de katadrome soort leeft in zoet water en migreert naar het zoute bad om te paren en de, jawel, amphidrome soort beweegt zich vrij tussen zout en zoet zonder voortplantingsbijbedoelingen.

Nu moet ik nog zien uit te vissen bij welke soort 'mijn vis' zich het beste thuis voelt. Of behoort ze tot de exclusieve soort die leeft in het zoete water maar aan land komt om zich voort te planten?

16:43 Gepost door marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (15) |  Facebook |

01-08-06

Uitwaaien.

 

Ik was vergeten hoe zalig het is om bij zes Beaufort langs de vloedlijn te lopen. Beestig beuken. Snedig snokkende windstoten. Het razen van de lucht en het breken van de golven overstemmen mijn geschreeuw. Het gaat lekker, met grote soepele passen. Opspattend water. Ik sluit mijn ogen. Chariots of Fire.

 

18:04 Gepost door marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |