29-11-06

 Melk

 
AERONET_Venise

 

Vandaag was het weeral prijs in de Po-vlakte. Grijs, mist en motregen. Van de grens met Frankrijk tot die met Oostenrijk en Slovenië kon je geen hand voor je ogen zien. De lage wolken hingen als een vies, klam deken over het noordelijk deel van Italië, de uitlaatgassen van auto's en industrie bleven gevangen tussen de grond en de laaghangende inversie. Neen, het was niet de leukste dag voor onze warmbloedige Italiaanse broeders.

Wij daarentegen konden genieten van zonnig en droog weer, maar ook en vooral van deze prachtige satellietfoto. Ja, een paar weken terug toonde ik reeds een soortgelijke situatie maar deze foto is werkelijk van uitzonderlijke schoonheid. Let op de details in de besneeuwde toppen van de bergen terwijl de Noord-Italiaanse mist als rivieren van melk de valleien van de zuidelijke Alpen vult.

 

23:47 Gepost door marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

28-11-06

Onkwetsbaar

 

bolivar

 

Het leven van sommige mensen lijkt een dorenloos pad over rode rozen te zijn. Wat ze aanpakken is een aaneenrijging van succes en geluk. Het is alsof ze immuun zijn voor tegenslag en zich zonder problemen doorheen het labyrint van het leven kunnen laveren. Vernietigende tegenslag schijnt niet aan hun lijf te kleven. Aan de einder gloren de nooit eindigende uitdagingen. De tegenstelling met de mensen die moeten wroeten en wrochten, van 's morgens tot 's avonds, dag in dag uit, om op het einde van de rit opnieuw met de kop tegen de muur te botsen, kan niet groter zijn. Wat bepaalt die ingesteldheid van een mens? Waarschijnlijk zijn er duizendenéén elementen op te sommen die bepalen waarom de mens is die hij is, maar mag ik in deze subtiele context Gabriel Garcia Marquez uit zijn boek 'De Generaal in zijn Labyrint' citeren?

'Hij had de dood altijd beschouwd als een onontkoombaar risico van het vak. Hij had al zijn oorlogen in de gevarenlinie gevoerd, zonder ooit een schrammetje op te lopen, en hij bewoog zich met zo'n roekeloze kalmte te midden van het vijandelijke vuur, dat zelfs zijn officieren genoegen namen met de voor de liggende verklaring dat hij zichzelf als onkwetsbaar beschouwde. Hij was ongedeerd gebleven in alle aanslagen die tegen hem beraamd waren en verschillende keren was zijn leven gered omdat hij niet in zijn eigen bed sliep. Hij liep zonder lijfwacht rond en hij at en dronk alles wat hem waar dan ook werd aangeboden. Alleen Manuela wist dat zijn onverschilligheid geen onnadenkendheid of fatalisme was, maar de weemoedige zekerheid dat hij arm en naakt en zonder troost van de publieke dankbaarheid in zijn bed zou sterven.'

 

 

 

 

 

12:47 Gepost door marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

25-11-06

Donkere bezigheden

 
geike4

Eindelijk begint het weer zijn herfstkantjes te tonen. Grijs, wind, regen, kortom geen weer om een zieke hond door te jagen. Op dit soort weer wachtte ik al maanden, want zeg eens wie kruipt er nu graag in zijn donkere kamer als het weer eerder uitnodigt tot strandactiviteiten?

Niet altijd zonder schuldgevoel liep ik de laatste tijd voorbij de deur van mijn donkere kamer want er liggen nog heel wat negatieven ongeduldig te wachten op een nauwkeurige lichtbehandeling, papier op chemische baden en kritische ogen om goed of af te keuren.

In afwachting van een grote overzichtstentoonstelling in het Carmersklooster te Gent, geef ik u hier alvast een voorsmaakje van mijn gedonkerekamer van afgelopen week.

Een technische noot: het model is Geike Arnaert van Hooverphonic, het beste van zichzelf aan het geven op het Folkfestival van Dranouter van afgelopen zomer. Ze is vastgelegd op een 120-film, Tmax-400ASA, opgedreven naar 1600ASA. De noodzakelijke zwarte doos was een Mamiya 645 met een 210mm-objectief waarvan het diafragma welgeteld één zestigste van een seconde openbleef. De grootte van dat diafragma was op dat moment 5,6. Aangezien dit proces volledig analoog verliep, heb ik achteraf het plaatje ingescand. Voilà deze info voor de technische zielen onder ons.

10:54 Gepost door marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

23-11-06

Eentje om van te genieten

 
Davis berg cruise

 

Is de verleiding niet groot om onder deze ijsbergboog door te varen?

Dit ijzige beeld om een beetje op te warmen voor de komende, strenge winter want mijn grootmoeder zei steeds: "Geen zon op 23 november, verwacht maar een winter to remember!"

17:49 Gepost door marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

21-11-06

H-eu-peloos

 

lis1

 

Jaja, ik ben weer wat slimmer geworden. Toen ik gisterenavond van de massagetafel sprong en mijn broek wou aantrekken, kwam een breedlachende kinesist naar me toe en stak met veel genoegen een heupprothese onder mijn neus. Mijn vraag, "Kan ik daarmee nog marathons lopen?", deed hem toch enigszins twijfelen aan mijn geestelijke vermogens.

Toen ik een jaar of tien was zag ik een reportage over een nogal gebrekkig lopende man, die naar mijn kinderlijke inzichten eerder thuishoorde in een goedbollende rolstoel dan hardlopend langs één of andere, amper verlichte rijksweg. "Pijn Mijneer? Hele dagen. Een marathonloper zonder pijn traint niet genoeg! Het is kwestie om de pijntjes uit elkaar te kunnen houden." Hij smeerde nog wat zalf aan zijn knie, knoopte zijn loopschoenen vast en verdween zonder te groeten de donkere nacht in.

 

Karel Lismont, Europees marathonkampioen in '71, zilveren medaille in Munchen en brons in Montréal had dus recht van spreken. Er is maar één manier om kampioen te worden en dat is 'trainen als de beesten'. Al de rest is show. Ja zeker en vast, maar een beetje talent is anders ook altijd meegenomen. En dunne kuiten. Daarom ben ik nooit kampioen geworden: geen talent en veel te dikke kuiten.

 

Die heupprothese blijft voorlopig nog in de diepvrieskast. Toch zeker en vast tot op het moment dat de dokter de röntgenfoto's van mijn geteisterde heupen onder ogen zal krijgen...

17:55 Gepost door marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

16-11-06

Barst

 

barst

 

1998: "Eindelijk, daar is ze", kraakte de piloot door de koptelefoon. We vlogen reeds twee uren over de uitgestrektste ijsvlakten die een mens zich kan voorstellen, op zoek naar de barst in Larsen-B-ijsplaat. "Oh boy, what a crack". Ik kon mijn opwinding nauwelijks onderdrukken, toen de piloot in de reusachtige barst dook en langsheen de ijsblauwe wanden schoor.

De Larsen Iceshelf is een gigantische ijsplaat die vastgeklonken is aan de oostelijke zijde van het Antarctisch Schiereiland, drijvend op het ijskoude water van de Weddelzee. Deze ijsmassa, op vele plaatsen 220 meter dik, wordt bedreigd door een opwarming van ongeveer 0,5 graden per tien jaar. Voeg daar nog aan toe dat deze regio onderhevig is aan uitzonderlijk diepe stormen die voor zware deiningssystemen zorgen, dan moet men geen oceanoloog, klimatoloog of glacioloog zijn om te kunnen begrijpen dat er regelmatig reusachtige brokken ijs afbreken. Als zij groot genoeg zijn halen ze het wereldnieuws in het kader van 'de opwarming van de Aarde' meestal gebeurt dit ergens in de buurt van de klimaatsconferentie. Dit jaar echter werd de mondiale belangstelling voor de Larsen afgesnoept door de ijsberg die het zuiden van Nieuw-Zeeland bedreigt. Die is waarschijnlijk afkomstig van de Ross-ijsplaat, gelegen langs de andere kant van het continent. Op de Larsen ijsplaat is de ontgoocheling natuurlijk groot maar men heeft reeds laten weten dat ze een fantastische come-back plannen voor volgend jaar.

Wat er in 2002 gebeurde was anders ook niet mis: de eerste satellietfoto toont de bewuste ijsplaat op datum van 31 januari 2002, terwijl de onderste foto de situatie toont op 5 maart datzelfde jaar. De februarimaand van het jaar 2002 was catastrofaal voor deze regio, er brak maar liefst 3250 vierkante kilometer ijs af. Dat heeft voor een schok gezorgd, zowel in de Weddelzee als in de wetenschappelijke wereld.

larsenb_20020131_modiskopie

 

larsenb2goe

17:27 Gepost door marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

13-11-06

Brief aan Bruno

Dag Bruno,

ik was blij verrast om deze ochtend tijdens het radiojournaal nog eens je naam te horen vernoemen. De mensen zouden om de duur nog vergeten dat je minister bent. En met wat voor nieuws dan nog? Dat je je spreektijd tijdens de klimaatsconferentie te Naïrobi afstaat aan  Margaretha Guidone, een vijftigjarige huisvrouw uit Kapellen. Toen ik haar met een Antwerps accent hoorde zeggen dat de verloedering van het milieu slecht is voor onze kinderen, was ik aangedaan. Ja, Bruno, ik denk dat deze underdog het verschil kan maken. Ik denk dat zij een verpletterende indruk zal maken op de vertegenwoodigers van Bush, Poetin en al de Chinezen.

Weet je Bruno, dat het ijs op de Noord- en de Zuidpool aan het afsmelten is? En als uiteindelijk al dat ijs gesmolten is, de zeespiegel over de hele wereld met ongeveer 67 meter zal gestegen zijn? Weet je dat we hier in Brugge dan nog enkel de klok van het Belfort zullen zien? En weet je dan hoe laat het is? Dan is het veel te laat, Bruno. Maar nu is er nog tijd om eens serieus op tafel te bonken, krachtig uit de hoek te komen en spijkers met koppen te slaan.

Margaretha Guidone is met deze toegetreden tot het onvolprezen rijk der BV-dom. Binnenkort is ze te gast in alle mogelijke praatprogramma's en kunnen we genieten van haar sappige uitspraken. Het is haar gegund, want ze meent wat ze zegt en ze komt uit voor haar gedacht. En dat alleen al verdient ons aller respect, nietwaar Bruno?

Ik wens u nog een prettige reis, Bruno, en veel succes. Ik ben er zeker van dat 2007 het eerste jaar sinds lang wordt dat de gemiddelde temperatuur terug zal dalen.

       bruggenazondvoed

 

18:30 Gepost door marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

10-11-06

haai

 
haai

 

Op mijn eerste zuidpoolexpeditie was er een meisje, vrouw, een vrouwmeisje dat vrolijk door het leven ging. Altijd lachen, joking en ze was mooi, knap. Ze droeg de ronkende titel van doctor marine biologist, maar ze droeg de kleurige kleren van een naar patjoulie-ruikend winkeltje. Toen ze me zag zei ze "Hi" tegen me.

"Haai?", vroeg ik. "Ain't that a big fish, with sharp teeth, maulding people whenever they can?" Ze keek me aan alsof ze het in Keulen (?) hoorde donderen. "That's 'a shark'?" zei ze met hemelse verwondering in haar ogen. Toen ik haar, wegsmeltend voor zoveel schoonheid, explikeerde dat "'haai' 'the dutch word is for shark'" schoot ze in een prachtige lach.

Toen we nadien elkaar tegenkwamen zei ze steeds, met glinstertjes in haar ogen "Shark!" tegen me.

17:49 Gepost door marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

08-11-06

ogen

 
ogen

De laatste tijd denk ik dikwijls terug aan de moeder van mijn beste jeugdvriend. Ze zat steeds in haar zetel, rookte voortdurend lange Peter Stuyvesant sigaretten en speelde de ene LP na de andere. Freddy Breck en Roy Black. 'Rote Rosen' en 'Einsam ohne dich', ik denk dat ik ze nog letterlijk kan meezingen. Maar het denken aan haar vervult me nog steeds met een gevoel van angst en onzekerheid. Ze keek steeds naar iets oneindig ver weg, hol. Ze keek me aan maar zag me niet. "Z'ès zot", zeiden 'de mensen'. Ik begreep dat niet. Een been breken, griep of een verkoudheid, ja, maar een zieke geest daar kon ik totaal niet bij.

De laatste maanden zie ik die blik terug. Nee, niet bij die arme vrouw maar bij een vriend. Een goede man, met een gewoon leven. Maar er moet ergens iets gebroken zijn, een zekering die doorgesmolten is, iets dat zijn evenwicht compleet heeft ontwricht. Zijn ogen zijn op mij gericht maar hij kijkt dwars door mij, naar iets oneindig ver weg. Steeds verder weg in de holle leegte...

Die blik is zo eigenaardig herkenbaar. Zijn de ogen niet de vensters van onze ziel? Een zieke ziel, weerspiegeld in starende ogen. Ik begrijp het niet.

 

 

 

00:15 Gepost door marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

06-11-06

Muts

 
ijsduik

 

Ja, nu is het echt tijd voor een 'night cap'. Ik heb alvast het ijs. Wie zorgt voor de drank?

00:35 Gepost door marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

03-11-06

Plannen?

 
joe

 

Na de voetbalmatch tussen Anderlecht en AC Milan zapte ik nog even van frekwentie naar frekwentie, van soap naar reality. Nog half wakker en een geeuw onderdrukkend ging mijn vinger reeds naar de rode knop, toen ineens al mijn aandachtssensoren op scherp werden geswitched. Op Canvas werd 'Touching the void' aangekondigd, een docudrama naar een boek van Joe Simpson.

Het boek vertelt het relaas van Joe Simpson die samen met zijn vriend Simon Yates als eersten de loodrechte wand van de Siula Grande in de Andes beklimmen. Het blijkt een fatale tocht te worden waarbij je als kijker, of lezer, bijna voortdurend geconfronteerd wordt met de vraag waarom twee jonge twintigers vrijwillig flirten met de dood. Tijdens de afdaling komt Joe ten val en breekt zijn been, zijn vriend zet alles op alles om hem te redden. Maar Simon moet ten slotte de leeflijn die hem samenhoudt met Joe doorsnijden waardoor deze laatste een vijftig meter diepe val maakt en terecht komt in een immense spleet van de gletsjer. Het is adembenemend hoe hij, en wij, geconfronteerd worden met de angst voor de onvermijdelijke dood. Ontelbare malen komt de onbegrijpelijke paradox me voor de geest van het uitdagen van de dood en het vechten voor het leven. Het streven naar de kick van te leven met de dood in de ogen. Onbegrijpelijk voor de meeste mensen, het levensdoel van enkelingen.

Na het zien van de film werd diep in mij het verlangen naar steile en hoge bergen opnieuw zeer levendig. Tijd om plannen te maken?

13:36 Gepost door marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

01-11-06

Zwarte lijst

 
zwart

 

Het zal u misschien verwonderen maar ook ik heb een zwarte lijst. Nee, niet met de namen van mensen die ik met alle plezier de nek zou omwringen. Als kind werd ik al ziek toen mijn grootvader met één ferme kap de kip de kop afhakte. Bloed en wegdraaiende ogen zijn nog steeds niet echt aan mij besteed.

Ik zou nog verder kunnen uitwijden over afgehakte ledematen en natrillende ingewanden maar dit zou de ernst van dit onderwerp onomkeerbare schade toebrengen. Nu ben ik echt serieus, gemeend oprecht en onderdrukt gegrinnik is nu echt niet meer op zijn plaats. Mijn zwarte lijst bestaat uit een reeks door mij uitgevoerde handelingen die totaal ontoelaatbaar zijn. Daden, indien ik wist dat mijn zoon ze had gedaan, ik hem tien jaar huisarrest zou geven. Zonder TV en computer. (Ik wou eerst schrijven op water en brood, maar dat zou hij niet eens zo erg vinden).

Ik moet bekennen dat het een vrij lange lijst is geworden en bij het nalezen ben ik ongemeen verbaasd dat ik nog steeds op vrije voeten rondloop. Maar omdat het nu reeds laat is en we zijn hier toch met vrienden onder elkaar, durf ik toch één ontoelaatbare, zij het wel tot het verleden behorende bezigheid openbaar te maken. Ik heb jarenlang op de onverlichte Nederlandse en Duitse autostrades gereden. Als jonge gast reed ik midden in de nacht eenzaam langs die pikdonkere wegen, de grootlichten van mijn wagen toonden me recht de weg. ian curtis hield me onveranderlijk gezelschap maar hij was niet echt de geschikte persoon om me in een goed humeur te brengen. Ik kreeg pas een kick toen ik de lichten van mijn wagen op 'off' zette en traag tot tien probeerde te tellen. Dat was 'onverantwoord' zwart. Hartkloppend zwart.

En dat is één puntje van mijn zwarte lijst. Ik denk dat ik de rest maar voor mezelf hou.

 

00:31 Gepost door marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |