14-12-06

Kikker

 
doeane2

 

Het gaat me recht naar het hart, zonder veel woorden of drukdoenerij. Een kind van twaalf door een TGV uit het leven gesnoeid. Door een metalen schicht op weg naar Parijs. Knip en weg. Oeverloos ouderlijk verdriet. Twee mensen met levenslang verdriet en gemis. Een kind verliezen moet waarschijnlijk het ergste verdriet zijn dat een man of een vrouw kan overkomen. Vijf jaar geleden werd ik opgebeld door de directie van de school, dat mijn zoon door een auto opgeschept was en met de grootste urgentie naar het ziekenhuis werd gebracht. Op dat moment sta je aan een afgrond en weet je niet in welke richting de volgende stap zal zijn. Een zware dijbeenbreuk was een mededeling die me in tranen van opluchting deed uitbarsten.

Een mensje van vijfentachtig jaar, samen met haar grote (?) broer uitlevend op de oude ouderlijke boerderij, is opgebrand toen een vuurgenster uit haar 'Leuvense stoof' vloog en het erf in lichterlaaie zette. Een leven lang, 'getsjold' en gesleurd, kromgewerkt omdat het zo hoorde en dan zo aan haar einde komen. Ik vind dat zo erg jammer, dat vrouwtje zou op een bedje van madeliefjes, omgeven van lieve engeltjes naar de hemel moeten opgestegen hebben. Nee, in plaats daarvan is ze verkoold. En wat zeggen we dan? Shit happens. En dan zegt de dokter, die daarnet een echografie van mijn psoas major deed: "U kunt zich aankleden en daarna rustig wachten in de wachtzaal." Rustig? Precies dat ik er uitzag als een wildebeest dat binnen de kortste keren de hele kliniek op stelten zou gezet hebben. Mmm, doet me net aan denken aan een paar jaren terug toen ik een hotelletje in Honfleur binnenstapte met de vraag of er nog een kamer vrij was. Ik werd prompt de deur gewezen met de vermelding dat alles volzet was. Toen mijn vis een paar minuten later dezelfde vraag aan dezelfde vrouw stelde was er plots wel een kamer vrij. En nog wel één met zicht op zee. Ik zal toch eens goed in de spiegel moeten kijken.

Het komt er waarschijnlijk op neer om bepaalde dingen in het juiste perspectief te zien. Juist, in dit geval duidelijk het 'kikkerperspectief'. Kwaak!

 

De foto is gemaakt in Durban, niet aan het gebouw van de douane maar aan dat van de doeane.

11:55 Gepost door marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

Commentaren

... Spijtig genoeg beslissen we niet zelf wanneer en hoe ons leven stopt ... allé ... al maar goed misschien. Daarom denk ik dat we best van elke dag gewoon het beste maken. Al klinkt dat vermoedelijk heel cliché. Maar ... that's me ;-)
Lieve groetjes

Gepost door: anneke | 14-12-06

én aksyns beste Marc én aksyns

Gepost door: Jo | 14-12-06

machteloos Enkele jaren geleden kreeg ik het nieuws dat mijn vrouw en 2 dochters betrokken waren in een zwaar verkeersongeval. Alles is goed gekomen maar het is toch verschieten en zich enorm machteloos voelen.

Gepost door: etienne | 14-12-06

verschieten daar ken ik veel van. Ik vergeet nooit het nachtelijke telefoontje van mijn schoonma om te zeggen dat mijn schoonzus haar enige zoon bij een ongeval omgekomen was, of dat van mijn man (ook midden in de nacht) dat hij in een Duits ziekenhuis lag na een verkeersongeval met de vrachtwagen en dan nog dat derde van zijn werk dat ik het uz moest bellen en hun mededeling dat mijn aanwezigheid gewenst was...Noch vergeet ik het beeld van mijn man op het brancard, buisjes, slangen...en een gelaatskleur die ik vorig jaar gezien heb op het gezicht van mijn dode schoonbroer...het is vreselijk schrikken, maar achteraf slaak je een zucht van verlichting dat alles is goedgekomen, lach je om de dwazigheden die hij zei terwijl hij onder de invloed was van de morfine. Gelukkig kunnen wij er nog om lachen en daar zijn we dankbaar voor.
groetjes uit W

Gepost door: annemie | 14-12-06

Cliché Vaak gaan leven en dood hand in hand. Een cliché, maar toch... We kregen net bericht dat een Spaanse vriend was omgekomen in een verkeersongeval. Uit hetzelfde bericht bleek dat hij in de zomer grootvader was geworden. Zelf kregen we twaalf jaar geleden een tweeling; één dochtertje haalde het niet. Nooit eerder wisten we de grens tussen leven en dood zo scherp.

Gepost door: AnnAlice | 14-12-06

Ja Marc, wij hebben niet veel in de pap te brokken, hé!!! Wij denken wel ons leven in controle te hebben....tot er iets gebeurt.
Goden-groetjes.

Gepost door: Mythoske | 14-12-06

Lot ,toeval? Raar dat er net op dit moment zoveel zaken kunnen gelijklopen...
ook ik ervaarde verleden week hetzelfde gevoel:gevoelens van vreugde en verdriet die mekaar doorkruisten:terwijl ik mijn verjaardag vierde,verloor een vriendin haar zoon van 23jr zomaar,zonder reden,zonder ziekte ,zonder ongeval...het lot?Het moet wel!Al deze getuigenissen bewijzen het en dat we er nu rond Kerstmis allemaal wat bij stilstaan is ook niet toevallig...
Het geeft je kracht om terug te herbeginnen bij een nieuw jaar,genietend en tevredend zijn van de kleine dingen om je heen...
warme groetjes van bb.

Gepost door: bb | 14-12-06

antwoord dag anneke, clichées zijn grijsgedraaide waarheden. Maar het blijven waarheden. bedankt voor de mooie woorden.

Ja jo en aksyns, die was ik vergeten. maar geef toe doeane klinkt toch veel beter dan douane!

inderdaad etienne, zulke gebeurtenissen zijn mijlpalen in je leven. ze doen je in andere waarden geloven. eventjes toch; gewenning loert maar al te vlug om de hoek. ik hoop dat je geniet van je tijd terug thuis.

hey dag annemie, gelukkig heb ik nog mijn beide ouders, ik mag er niet aan denken dat er hen iets zou overkomen. maar als de natuur gewoon zijn gang gaat is dit onvermijdelijk he. merci voor je empathie.

AnnAlice, ik sta ervan versteld dat je zoiets een juiste plaats in je leven kunt geven. ik denk dat er bepaalde dingen zijn die je als individu moeilijk kunt aanvaarden. het verliezen van een kind springt daar wel uit vind ik. ik denk daar vaak aan. bedankt voor je reactie.

het is toch eigenaardig dat mensen ten allen tijde onverklaarbare zaken in de schoenen van de goden schuiven, terwijl diegenen die echt geloven dat niet doen. het is een interessante tegenstelling. bedankt om even van je godenberg af te dalen, mythoske.

denk je dat dit typisch is voor de kerstsfeer, bééke? ik denk het niet, misschien wel voor het grijze weer en de korte donkere dagen. toevallig vallen die samen met kerstmis. In australie is het nu zomer en zijn stranden overbevolkt, ik denk niet dat het introspectieve denken daar nu piekt. liever een lieve lach!

prettig weekend. ciao ciao. marco.

Gepost door: marc | 16-12-06

Re: antwoord Ik weet niet of je het verlies van een kind een 'juiste plaats' kúnt geven. Je hebt geen keuze, je moet ermee leren leven, zeker als je nog andere kinderen hebt (in ons geval drie). Het is in elk geval een proces dat je hééél veel energie kost, en achteraf ben je niet meer echt dezelfde. Je geluk, spontaneïteit, humor, optimisme, vrolijkheid... ze boeten erbij in.

Gepost door: AnnAlice | 20-12-06

De commentaren zijn gesloten.