03-01-07

Trein

 
ozzie2

 

Ik had graag iets geschreven over een trein. En over de dood. Vooral over de dood. Niet omdat een vrouw de door haar 90-jarige schoonvader afgevuurde kogels niet overleefde en eigenlijk ook niet omdat tijdens dit feestelijke weekend in Noord-Engeland een vijfjarig meisje de weerloze prooi werd van een pitbull. Maar wel naar aanleiding van het relaasje van een Nederlandse machinist dat ik gisteren op een internet forum las. "Mijn eerste springer" was de titel van de paar lijntjes, waarschijnlijk geschreven met bevende hand en hartkloppend strot. Hij vertelde dat die namiddag plots een vrouw voor zijn trein indook. Dat hij uit alle macht remde en zijn trein pas vijfhonderd meter verder tot stiltand kwam. Op een hoofdwonde na was ze ongedeerd. 

Zelfmoord is dikwijls een alarmkreet, een schreeuw om aandacht, hulp. Maar onder een trein springen is dat niet, dan wil je werkelijk weg van alle miserie, dood. De weerzinwekkende kracht die uitgaat van een aanstormende trein is afgrijselijk afstotend, hoe kijk je die in de ogen? Ik begrijp dat niet

Ik dacht een beetje antwoord te kunnen krijgen door het filmpje van Saddam's terechtstelling te bekijken. Zonder geluid, enkel de confrontatie tussen de bewuste mens en zijn zekere dood. Zijn ogen bleven zwart. Zwart en kil.

Dit is geen onderwerp voor de derde januari. Nee, niet omdat het feestgedruis van de overgang nog nazindert in mijn hoofd. Wel omdat ik de derde januari, zoveel jaren geleden, mijn eerste echt lief voor de allereerste keer met jeugdige overgave zoende.

(foto: zonsopgang in de Australische Outback, vanuit een trein, op weg naar A.)

16:26 Gepost door marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

Commentaren

ik heb ooit in knack het verhaal van treinspringers gelezen vanuit het standpunt van de machinist en de springer. het stemt tot nadenken...
amai, dat moet nogal een kus geweest zijn! of nogal een lief. om zo een indruk achter te laten. :)

Gepost door: beate | 03-01-07

codes onder een trein springen, een luik dat onder je open klapt, een koord die zich spant, ingewanden spatten naar buiten, bloed spuit uit de ogen, geen zuurstof meer, een laatste kronkel... we doen het eventueel onszelf (neen!) maar nooit een medemens aan... mensenrechten gelden overal voor iedereen... en hoogdringend een ethische code voor de beeldmedia... dood aan snuffvideo's

Gepost door: marlon | 03-01-07

@marlon tussen dat alles moet de mens van vandaag zijn propere weg vinden. het is niet altijd even gemakkelijk om ongenuanceerd één of andere mening aan te hangen. alhoewel in het geval van de doodstraf vind ik geen enkel motief om pro te zijn. zelfmoord ligt moeilijker, niet zwart-wit. internet is een zegen, maar terzelfdertijd wordt alle goorheid met een paar eenvoudige klikjes bereikbaar. Het is niet eenvoudig om daar als mens, laat staan als kind, een ethisch verantwoorde weg in te vinden.

Gepost door: marc | 03-01-07

beate meestal ontspringt de springer de dans niet en blijft de machinist verweest op de dansvloer achter. en beate, een eerste echt lief, een eerste echte zoen, dat vergeet je toch nooit? ik kan me zelfs nog de opwinding voorstellen toen ik op mijn fietsje naar huis reed.

Gepost door: marc | 03-01-07

bad memories Ik hou niet van de eerste dagen van januari.
Ik hou niet van zelfmoordenaars en ik hield ook niet van het meisje met wie ik mijn eerste kus deelde.
Ik hou zelfs niet van mezelf vandaag.

Moppersmurf

Gepost door: Tom | 04-01-07

mooie zonsopgang, dat wel moord, ter dood veroordeling... gruwelijke realiteit.
zelfmoord... wanhopig ontsnappen aan schijnbaar hopeloze werkelijkheid?
eerste verliefheid... kortstondige euforische momenten in een mensenleven.
drie verschillende invalshoeken, alledrie hedendaags, we kunnen er niet om heen maar twee van de drie raken me op ongemakkelijke manier en maken me meer en meer ongerust. gelukkig was er je lichtvoetige afsluiter om de zwaarmoedige realiteit wat tegengewicht te bieden.
(btw. ik had je die derde januari wel graag op je fietske zien zitten!)
groetjes

Gepost door: loretta | 04-01-07

.. Ik denk even en ik frons en neen, ik begrijp dat ook niet. De daad, de onherroepelijke gevolgen, de nachtmerrie voor de machinisten. Het gewicht moet ondraagbaar geworden zijn.
Die eerste echte zoen dat was bij mij op 19 januari. Vreemd, die datum is altijd blijven hangen, lang geleden nu, goed dat je me daar doet aan denken :-)

Gepost door: Evy | 05-01-07

ant-woord he tom, voor je het weet zijn de drie koningen terug naar het oosten. sommige dagen vallen ons inderdaad zwaar, herinneringen evenzeer, het is goed om ze niet te vergeten maar slechts nu en dan want we kunnen niet blijven stilstaan, stilstaan is achteruitgaan.

ach loretta, ik denk dat dat de gelukkigste moment van heel mijn leven was. bijna twee jaar was ik bij dat meisje, de breuk was evenzeer om nooit te vergeten... alles zoekt zijn evenwicht, nietwaar?

januari is door de band een koude maand, harten zoeken elkaars warmte op, evy.

merci. marco.

Gepost door: marc | 05-01-07

wel ik ben zo één van die mensen die nog niet veel geluk heeft gehad in de liefde. :)
die ene heeft mijn hart dood achter gelaten. gelukkig kwam het na 2 jaar weer tot leven. :D

Gepost door: beate | 05-01-07

verleden Raar,dat jullie zich dat zo goed herinneren...ik moest me heel goed concentreren om me te herinneren aan wie ik mijn eerste kus had gegeven..:-)
het was tamelijk experimenteel en eigenlijk gevoelloos;zijn geur herinner ik me wel...een lokgeur,heerlijk zoet..:-)

Gepost door: bb | 05-01-07

Dat moet afgrijselijk zijn voor zo'n treinbestuurder...ik denk dat de springer daar niet eens aan denkt, hoe die bestuurder mentaal geshockeerd wordt.
Mijn eerste kus was gewoon zaaalig....ik herinner het mij als gisteren!

Gepost door: Ilona | 05-01-07

De commentaren zijn gesloten.