26-06-07

Schijf!

 
schijf23062007

 

Ik vind het toch nog steeds schitterend dat er ooit iemand in de Middeleeuwen durfde zeggen dat de wereld een bol was.

 

20:29 Gepost door marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

16-06-07

Over lopen en andere Limburgse 'waarheden'

krukken

 

Als het goed gaat dan gaat het ook goed. De macadam van het jaagpad langs de Damse Vaart schoot onherkenbaar onder mijn voeten door terwijl mijn hersenen nog niet het vermoeden van een pijnprikkel afkomstig van één of andere pees of gewricht konden registreren. Terwijl ik nog een tandje bijstak vlogen vliegen en ander fladderend ongedierte kansloos te pletter tegen mijn borstkas. "Ha, dit is hardlopen", dacht ik zelfvoldaan toen ik een bromfiets achteloos voorbijliep.

De groep fietsers, die voor mij uit het volledige pad in beslag namen, werden vliegensvlug levensgroot. Aan de hand van hun kapsel en de snit van hun jasjes kon ik vaststellen dat het hier ging om een vereniging van sportieve senioren. Reeds vanop honderd meter kon ik vaststellen dat het hier niet ging om de plaatselijke club der gepensioneerde vrienden van het Minnewaterpark maar wel om een groep Limburgse ouderlingen. Hoe ik dat zomaar op het zicht kon vaststellen zou me leiden naar de onprijzenswaardigheid bezigheid van het ter berde brengen van flauwe mopjes over Limburgers. Hoe het ook zij door mijn kennis van die mopjes wist ik meteen dat ik het te doen had met onze zingende landgenoten uit de Limburg. (Weet u trouwens waarom men de Limb...neen, het is echt te flauw).

Toen ik de rodelantaarnfietser bijgebeend had, moest ik noodgedwongen mijn snelheid minderen, zodat ik naast hem kwam te lopen. Hij keek me heel enthousiast aan en begon een liedje te zingen. Na vijf minuten had ik door dat hij geen liedje zong maar probeerde een gesprek met me aan te knopen. "Amai, zeventien kilometer per uur, dat is geen kattepis, dat is niet slecht. Train je voor de 10 mijl van Hasselt?" "Neenee", antwoordde ik naar waarheid, "volgende week vrijdag loop ik de marathon tijdens de Nacht van Vlaanderen, 42 kilometer in en rond Torhout. En daarvoor train ik momenteel toch wel een 120 tot 130 kilometer per week. " Ik had misschien wel een zweem van verbazing, mag ik het zeggen, zelfs een tikkeltje bewondering verwacht. Zijn rimpels vertrokken echter in een verontwaardigde grimas en niet gestoord door enige schroom, verkondigde hij: "Ben je niet helemaal goed bij je verstand, jongeman?" (Waaruit ik kon besluiten dat hij ook al niet meer te goed van zicht was, maar dat wegens geen verhalende waarde volledig terzijde) "Je gewrichten op die manier naar de kloten helpen? Het is een regelrechte schande! Binnen vijf jaar strompel je verder op krukken en over tien jaar doe je al je verplaastingen in een rolwagen." Ik keek hem nog eens giftig aan en spurtte slalommend buiten het bereik van zijn krakend stemgeluid.

Tot nader order heb ik nog geen nood aan krukken en als deze week alles naar wens verloopt sta ik volgende week vrijdagavond om 20uur scherp en gespannen aan de start van mijn 51ste marathon.

15:17 Gepost door marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

01-06-07

Wit konijn

 
witkonijntje
 
 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ja het is hier rustig de laatste weken. Ik heb de gevleugelde woorden van David Byrne steeds hoog in het vaandel gedragen: "When I have nothing to say, my lips are sealed". Maar toch wil ik jullie volgend verhaal niet onthouden. Geloof het of niet, het is echt gebeurd.

In het dorp waar ik vroeger woonde, woonde een man die een wit konijn had. Het gelukkige diertje mocht vrij in de tuin van die man rondlopen en kon, als het dat wenste, zijn hokje binnenwippen en knabbelen aan een sappig worteltje. Een konijnenleven kon niet mooier zijn. Maar op een goede dag had het diertje het tijdelijke voor het eeuwige gewisseld en lag met een lach rond de konijnenlipjes vredig op het hooi in zijn hokje. Geen kookpot maar wel een putje in de tuin werd zijn laatste rustplaats.

Dat was zonder de hond van de buurman gerekend. Die had zich door een gat in de haag geworsteld en in geen tijd had hij ons klein konijntje opgegraven. Fier als een pauw liep de hond met die prooi naar zijn baasje. Die man schrok zich een hoedje, in de veronderstelling dat de hond zijn buurman's lievelingsdiertje gemold had. Hij trok het konijn uit de muil van zijn hond, ging het diertje te lijf met dreft en Mr Propre en nadat hij het pelsje geföhnd had, zag er ons konijntje als nieuw uit. Hij worstelde zich door het zelfde gat in de haag en zette het konijntje mooi terug in zijn hokje. Oef, opdracht volbracht.

Kun je de man zijn verbazing begrijpen toen zijn buur hem 's anderdaags aansprak met ogen alsof hij een spook gezien had? "Moet je nu eens wat weten, buurman? Gisteren vond ik ons konijn dood tussen de rabarber en heb het toen maar onmiddellijk begraven. En je raad het nooit, deze morgen zat het terug in zijn kot!"

 

17:32 Gepost door marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |