26-10-06

Buren

 

adèlierookerie4

 

Sedert een paar weken hebben we nieuwe overburen. Het woord 'buren' heeft in een stad een heel andere betekenis dan ergens ten velde. In het dorp waar ik vroeger woonde waren buren, vrienden, toeverlaten en in sommige gevallen zelfs minnaars. Nu in de stad zeggen we 'Goede morgen' en 'Goede avond', doen we het praatje over het weer (ik heb me reeds lang geleden verzoend met het feit dat mensen steeds over mijn werk beginnen praten, al kennen ze me noch van haar of pluimen) en 'that's it'.

Daarom was ik nogal verrast, toen ik zaterdagmorgen mijn auto in de garage reed, plots mijn nieuwe buurman op me zag afgesneld. Bleek, mager, donkere ringen rond zijn ogen, piercings en tatouages op zijn gezicht, perfect beantwoordend aan het beeld dat ik heb van een junk-ie. "Excuseer meneer", zei hij met een Gents accent (maar dat kan ik me verbeelden, Iris), "maar mijn vriendin haar moeder heeft een hartstilstand gekregen en ligt nu in een ziekenhuis in Antwerpen." De schrik sloeg me om het hart, ik zag me reeds met het knappe koppeltje naar Antwerpen tjaffelen. "Ik moet nog geld gaan afhalen van de bancontact om treintickets te kopen." Terwijl ik nog net een zucht van opluchting kon onderdrukken toonde hij mij zijn gebroken bankkaart. "Maar ik heb net ontdekt dat mijn kaart kapot is. Kan u me soms geen twintig euro lenen?" Ik moet me sterk vergissen indien ik geen traantje in zijn ogen zag blinken. Toen ik hem het gevraagde biljet in de handen stopte, verzekerde hij me dat ik maandagmorgen een 'envelopke' met twintig euro in mijn brievenbus zou vinden.

's Avonds zag ik mijn 'buur van naast de deur' wanhopig bellen bij de overbuur. "Hij is naar het ziekenhuis in Antwerpen", zei ik hem. Hij keek me cynisch aan en vroeg: "Zijn vriendin's moeder heeft een hartstilstand? En hij had twintig euro nodig voor de trein?" Hij vertelde me dat onze nieuwe buur de laatste weken bijna de hele straat had afgelopen met dezelfde smoes en dezelfde vraag. Niemand had na afloop dat 'envelopke' in zijn bus gevonden...

Het is nu donderdagmorgen en behalve rekeningen en reclamedrukwerk blijft mijn brievenbus leeg. Een donkerbruin vermoeden dat ik 'erop ben gelegd' begint meer en meer vorm te krijgen. Mijn geloof in de eerlijkheid van mijn medemens heeft terug een knauwtje gekregen.

Vooraleer ik op 'BERICHT POSTEN' druk, ga ik vlug nog even mijn brievenbus controleren...

10:04 Gepost door marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

23-10-06

Evenwicht

 
stratocu1

 

Twaalf dagen reeds was ons schip de speelbal van de zee. Stormen van tien Beaufort jakkerden de golven tot duizelingwekkende hoogtes, omhoog, in vrije val omlaag. Mijn hart bevangen met angst voor het onbekende probeerde ik mijn evenwicht te zoeken, te bewaren. Tevergeefs. Jaloers was ik van de jonge matrozen die nagenoeg onbewogen hun leven vervolgden. Het vleugje genoegzaam medelijden dat rond hun ogen danste maakte mij machteloos kwaad.

In mijn kooi trachtte ik me de bewegingen van de zee eigen te maken, harmonisch meegolven met de zee. Eén worden met het schip, de oceaan, de natuur. Ik was terug de baby die door zijn moeder zachtjes in slaap werd gewiegd.

De ochtend van de dertiende dag was alles rustig. De eerste ijsschotsen maakten het zeeoppervlak rustig en kalm. Het was ijzig koud, bijtend helder. Net boven de scherpe horizonlijn strekte zich een prachtige band Stratocumulus Cumulogenetis uit.

14:54 Gepost door marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

20-10-06

Weer-man

 
priscillaqueenotdesert

 

Het is niet altijd even gemakkelijk om 'weer-man' te zijn. Door de jaren heen heb ik leren leven met de steeds terugkerende opmerkingen als daar zijn "Die weermannen, ze weten er allemaal niks van" of " Ze zitten er weeral goed naast". Zelfs mijn vis vraagt me niet meer als ze de pas gewassen kleren buiten te drogen kan hangen. Neen, haar vertrouwen in mij heeft ooit hogere toppen geschoren en daar zitten andere vissen voor niks tussen. Nog niet zolang geleden raadde ze me aan om een andere job te zoeken, "Brand-weerman, bijvoorbeeld", grijnsde ze, "kan niet zo moeilijk zijn voor jou." Dan weet je wel genoeg, nietwaar?

Maar het ergste aan 'weer-man' zijn is de twijfel die dit woord uitstraalt. De twijfel aan de weermans eigen seksuele geaardheid. Wie kijkt er tegenwoordig nog verbaasd op als er gesproken wordt over een man die ten gevolge van die twijfel zich heeft laten ombouwen tot vrouw? Niemand toch? Maar als na een tijdje bij haar (hem) de twijfel opnieuw toeslaat en zij voelt dat de man in haar (hem) toch sterker is wat zit er anders op dan opnieuw op de operatietafel te gaan liggen. Om weer-man te worden.

Ja, het zal je beroep maar zijn. Echter een klik op de foto maakt de pijn gevoelig zachter.

18:23 Gepost door marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

19-10-06

 Motorkappen

 
 
zelufp
 
bij het opmerken van een blinkende motorkap kan ik het niet laten om een foto te maken van mezelf. Weerspiegeld in het bloedrood van het oneindige kofferdeksel van een Jaguar E-type zie ik er heel wat potenter uit dan de reflectie van het mannetje in het beige van de deur van een skoda diesel. ja, het is waar, deze laatste is ok maar toch...
Maar toch is de Jaguarfoto niet mijn favoriet, ik heb een zwak voor deze kleurfoto van de zwarte Holden-motorkap.

00:27 Gepost door marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

17-10-06

Nog eentje

 
postratus

 

Hetzelfde fenomeen laat zich ook bewonderen in meer zuiderse oorden. Op de satellietfoto van deze middag hebt u een uniek zicht op de bijna sneeuwvrije toppen van de Alpen. Zuidelijk grenzend aan dit gebergte strekt zich de vlakte van de Po uit.

Vandaag waait er een zacht zuidoostelijk briesje over de Povlakte. Dit briesje stuwt de lucht tegen de zuidelijke flanken van de Alpen: die lucht stijgt, koelt af, condenseert en vormt mist en wolken. Deze wolken wurmen zich tussen dalen en valleien en resulteren in het unieke patroon dat de Povlakte op meesterlijke wijze afzoomt.

Weermannen zijn doorgaans de kop van jut en hebben meestal de boter opgegeten maar ze krijgen toch wel mooie plaatjes te zien. En als ze in een goede bui zijn, willen ze die nog wel delen met de weerleek.

17:17 Gepost door marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

Geaderde schoonheid

 
zweedse

 

Vanuit de lucht zijn soms de wonderlijkste dingen te zien. Op de satellietbeelden van gisteren was het grillige Scandinavië aan de beurt om zich van zijn mooiste kant te laten bewonderen.

Omdat het weerbeeld er beheerst wordt door een krachtig hogedrukgebied krijgt enkel mist en lage bewolking een kans om zich te ontwikkelen, daarom zijn de hoger gelegen gebieden meestal vrij van bewolking allerhande. Bij ideale omstandigheden vormt de mist zich in de diepuitgesneden riviervoren die ontspringen in het gebergte en zich zo een weg naar de lager gelegen gebieden kronkelen. Op deze prachtige foto kunnen we zien dat de mist zich in deze voren heeft gevormd en lekker de meanders van de rivier volgt.

Zoals ik vroeger reeds zei: een tijdje geleden was deze natuurlijke schoonheid enkel bestemd voor het goddelijke oog van bovenaf, nu is het beschikbaar voor jan-en-alleman! Kijk en geniet.

06:04 Gepost door marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

16-10-06

Het centrum van het Universum

 
galilei

Als ik denk aan een groot natuurkunige, filosoof en astronoom zweeft automatisch de naam Galileo Galilei door mijn gedachten. Hij werd geboren in de stad van de 'Skeve Torre' in 1564. Het was een man die meer tijd met zijn hoofd in het heelal vertoefde dan met zijn voeten op vaste grond.

Hij was één van de eerste wetenschappers die met een telescoop de ruimte aftuurde en op die manier ontdekte dat de maan geen gaaf huidje had maar wel bezaaid was met kraters. Het is bijna ongelooflijk maar hij ontdekte ook vier manen rond Jupiter. Je moet het maar doen, in de zestiende eeuw.

Maar het strafste is toch wel dat deze man op basis van zijn waarnemingen en briljant verstand kon besluiten dat de Aarde rond de zon draaide en niet omgekeerd zoals in die tijd algemeen werd aangenomen. Je moet het maar gedacht en bewezen krijgen, nietwaar. Dat is een schoolvoorbeeld van wat men noemt 'tegen de stroom oproeien'. De Rooms-Katholieke Kerk was furieus, vond de hele theorie van GG duivelse ketterij. En ondanks het feit dat onze Galilieo een gelovig man was werd hij door paus Urbanus VIII (what's in a name) tot levenslang huisarrest veroordeeld.

 

Ondanks het scherpe intellect en het krachtige doorzettingsvermogen van deze ongeëvenaarde wetenschapper zijn er nu nog steeds mensen die denken dat zij het centrum van het Universum zijn.

 

 

 

00:17 Gepost door marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

14-10-06

Drie minuten

 
douche

Bezorgde mensen vragen me soms: "Toen je op Antarctica was, kon je je daar wassen?" Ja, ik zie het al voor me, zes maanden zonder water en zeep. We hadden op de basis douches, net zoals thuis. Maar omdat het heel wat moeite kostte om bruikbaar water aan te maken was er wel een beperking. Je mocht niet langer dan drie minuten onder de deugddoende warmwaterstralen toeven. Nu ja drie minuten is meer dan genoeg, hé: één minuut om me in te zepen, één minuut om me af te spoelen, en dan had ik nog één minuut over. Hoe moest ik die dan nog gevuld krijgen?...
Er waren wel uitzonderingen op deze drie-minuten-regel. De wetenschappelijke teams die minstens voor een maand of twee op de barre ijsvlakten kampeerden, hadden niet de mogelijkheden om voldoende ijs te smelten om een aanvaardbare hygiënische standaard aan te houden. Terug op de basis moesten ze dan ook eerst, in plaats van drie minuten, drie uren onder de douche. Met drie flacons shampoo en drie stukken zeep. En dan pas mochten ze terug onder de mensen komen.
 
douche1

13:26 Gepost door marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

10-10-06

Groen

 
agalev

 

Neenee, verwacht van mij geen politieke schrijfsels of expliciete standpunten. Oververhitte discussies over bruin of paars zijn niet echt aan mij besteed. Waarmee ik niet wil zeggen dat ik a-politiek ben, nee, ik heb enkele principes waarmee ik een overeenkomst in de politiek tracht te vinden. Laat me toe te zeggen dat ik tracht geen meeloper te zijn.

Maar zondagavond heb ik goed gelachen. Niet met het zogezegde verlies van het Vlaams Belang, want de euforie die er in media en andere kringen heerst zou ik eerder onder 'wishful thinking' willen catalogeren, maar wel met de eerste persconferentie van Filip De Winter na de eerste verkiezingsuitslagen zondagavond. Hij sprak op zijn gekende, geen tegenspraak duldende manier de hele meute journalisten toe. Op een bepaald moment wil hij onze groene vrienden ook nog even over de hekel halen en hij doet dat met zulke finesse en op zo'n uiterst verfijnde manier dat ik nog maar eens moet toegeven dat het een zeer getalenteerd spreker en manipulator is. Hij sprak niet over 'de groenen' of over 'Groen!' maar zei doodgemoederd Agalev. Twee, driemaal, langs zijn neus weg, Agalev. Het is ondertussen reeds drie jaar dat die partij zijn naam veranderde maar niet voor De Winter, hij doet niet de moeite of brengt het respect niet op om de 'nieuwe' naam te gebruiken. Het viel niet eens op, maar ik ben er zeker van dat hij het doelbewust deed. En dat hij er van genoot. Straks heeft hij het nog over de CVP, PVV en, godbetert, de BSP.

Wat ik hier nog even kwijt wil is dat ik me niet echt goed voel bij de uitspraken van sommige Antwerpenaars, in de zin van "Antwerpen is de trendzetter en de boerkes van het platteland zullen wel volgen". Voor heel wat Antwerpenaars is hun stad, dè stad en zij, de fiere Sinjoren, de burgers van het land. Dat het Vlaams Belang in Brugge zes procent stijgt is peanuts. Zouden ze in Antwerpen wel weten dat Filip De Winter een Bruggeling is?

15:42 Gepost door marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

07-10-06

Raider

 
raider

 

Toen ik deze morgen wakker werd had ik zo'n overweldigende goe-sting in een Raider. Vraag me niet hoe dat zo ineens kwam maar ik kon niet vlug genoeg mijn bed uit zijn om naar de Smatch te lopen, om een gezinspak Raiders te halen. Toen ik het jonge meisje vroeg waar de raiders lagen keek ze me aan alsof ik van een andere planeet kwam. "De wat?" snack-te ze. "Euh, ja", stamelde ik, compleet uit mijn lood geslagen door die vakantiejobbende puber, "wel ja, die ronde reepjes, met een knapperig biscuitje en daar rond stroperige caramel en als buitenste laag van die lekkere melkchocolade. En er zitten er twee van in een zakje." Het was misschien vijftien jaar geleden dat ik er nog een gegeten had maar ik was verbaasd van mezelf dat ik nog perfect wist hoe ze in elkaar zaten. Het meisje keek even snugger naar het plafond boven mijn hoofd en vroeg vragend: "En, zitten ze in een gouden zakje, met rode letters?" "Yes, that's it, baby", zei ik misschien een ietsje te enthousiast. "Well, smart guy", counterde ze gevat met een zelfvoldaan lachje, "dat kan niet anders dan Twix zijn."  Ik brabbelde nog iets dat ik zeker wist dat het raider was maar toen ze het gouden zakje met rode letters onder mijn neus duwde kon ik niet anders dan door de grond zinken: "TWIIIIIX"

Een paar uur later werd ik wakker op de intensieve zorgen van St-Lucas, gereanimeerd maar nog zwakjes in het vlees. Vol medelijden keek de verpleegster in mijn waterige ogen en terwijl ze zei: Hier, meneer, om op krachten te komen", stak ze een Twix onder mijn neus.

Wel beste mensen, ik heb er genoeg van. Eerst zijn het pannekoeken, dan pannenkoeken en nu weer pannekoeken. Maar daarmee kan ik nog leven. Echter waarom moet men een welluidende en avontuurlijk klinkende naam als Raider gaan vervangen door iets dat rijmt op niks, twix? Wel, daar kan ik met mijn boerenverstand niet bij. Maar ik laat het het er niet bij, ik start een nationale, wat zeg ik, een internationale campagne om de naam Raider in ere te herstellen. Ik roep iedereen op om vanaf nu te verzaken aan de zachte melkchocolade, het krisperige koekje en de smeuïge caramel tot deze lekkernij terug zijn fiere naam van weleer draagt. Ik weet, het worden harde tijden maar besef 't is voor het goede doel!

Zo, allemaal samen, één, twee, drie: RAIDER, RAIDER, RAIDER!!!

23:48 Gepost door marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

05-10-06

Alleen zijn

bern

 

Ik voel me dicht verwant met een eilandman. In zijn laatste item heeft hij het over een eiland dat het verst van een ander land verwijderd ligt. Het herinnerde me aan gevoel dat me overviel tijdens mijn tweede expeditie naar Antarctica.

Met een team van vier mensen hadden we de opdracht gekregen om een brandstofdepot uit het ijs op te graven. Deze specifieke plaats bevond zich op Berkner Island, ongeveer 81°ZB en op 2000 kilometer van de basis.

Dit eiland is niet omgeven door water maar door ijs. Een ijslaag van gemakkelijk 1500 meter dik. Dit ijs is afkomstig van het continent, ten gevolge van de zwaartekracht zakt het naar de lagergelegen kustregio's maar eens aan het water gekomen schuift het natuurlijk nog een heel eind verder, verder over het wateroppervlak. Op die manier heeft deze ijsplaat Berkner Island 'overspoeld' en is het een eiland in een zee van ijs. Dit om de lokatie te omschrijven waar we een weekje 'op vakantie' waren.

Het was er min dertig, vierentwintig uur stralende zon, windstil, keihard werken, graven. Het zweet gutste van onze lijven, in T-shirt, we voelden ons Zuidpoolhelden.

's Nachts bij het oranjelicht dat door onze tenten scheen, stelde ik me voor waar we nu exact op de wereldbol waren. Ik keek vanuit het heelal naar de Aarde, zoomde langzaam in op Antarctica, de eindeloze witte vlakte en dan onze oranje tentjes. Wij waren het middelpunt van een cirkel met een straal van 1500 kilometer waarbinnen zich geen enkele andere levende ziel bevond. Het gevoel van alleen zijn was nooit zo overweldigend. 

Trouwens wat vind je van mijn 'witte bottekes'? 

22:11 Gepost door marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

03-10-06

Krachtpatserij

 
telefoon

 

Waar is de tijd dat mannen met spieren telefoonboeken doormidden scheurden? Niet de gouden gidsjes van tegenwoordig maar van die echte dikke kanjers uit de jaren zeventig, met in één boek alle Belgische abonnées. Enorme knuisten braken met een korte knak de rug van het boek en alsof het niets was werden alle honderdduizend bladzijden in één ruk doorgescheurd. Tien, soms vijftien exemplaren per minuut moesten eraan geloven.

De eerste en de laatste keer dat ik zo'n spektakel mocht aanschouwen was in 1973. Tijdens de kampioenenviering van Eric De Vlaeminck. Voor de zevende maal wereldkampioen en er was groot feest in Eeklo, met als klap op de vuurpijl, neenee geen vuurwerk of dancefuif, maar het scheuren van telefoonboeken. Ik was maar acht jaar maar ik zie de gescheurde telefoonnummers nog door de lucht zweven, en Eric die daar stil langs de kant stond. Eric, de grote kampioen, de kleine mens. Veel succes, veel geld, weinig vaste grond onder de voeten. Hij was niet goed met zijn woorden, sprak een plat dialect, onverstaanbaar voor niet-Eeklose oren. Drank, drugs en vrouwen, de verhalen van de uitspattingen werden rondgefluisterd, verborgen gehouden voor ons kinderoren. Maar elke Eeklonaar was fier op zijn kampioenen want ook Roger 'was gene slechten'.

Het wordt tijd dat het 'telefoonboekscheuren' terug in ere wordt hersteld. Ik stel voor dat elk van ons vanavond al begint te oefenen. Het moet daarom niet onmiddellijk met een Gouden Gids zijn, start gerust met een Humo, Story of Dag Allemaal.

18:57 Gepost door marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

01-10-06

lijstje

 

Het is een warboel geworden. Ik had nochthans voorbeeldig mijn best gedaan om alle jaartallen en tijden mooi onder elkaar te rangschikken. Linksonder had een mooi lijstje moeten komen met alle tweeënveertigers die ik gelopen heb, maar zoals je kunt zien het is me niet gelukt. Nu kost het een beetje zoekwerk om uit te vissen wanneer ik hoe liep: de traagste, de vlugste, de eerste maal onder de drie uur, hoeveel maal onder de drie uur,...

Ik kende natuurlijk mijn beste tijd maar tijdens het overtikken van al die gegevens kwamen kilometers herinneringen terug, marathons waar ik mezelf overtrof en marathons waar ik compleet door de mand ging. De tranen bij de 3u00m06s van de maasmarathon toen ik nog niet onder die drie uurgrens was gebroken, de uitbundigheid toen ik een maand later er dan toch onderdook. Het superjaar 2003 toen ik ze alle vier onder de drie uur liep met als klap op de vuurpijl de 2u55 in Beernem.

Dit jaar vielen de tijden wat tegen. Wat gebrek aan frisheid tijdens de laatste tien kilometer waarschijnlijk een gevolg van teveel marathons op een tekorte tijd. Nu ik mijn lijstje van de vijftig volledig heb, kan ik me beginnen focussen op scherpe tijden. Doelstellingen voor volgend jaar? Mmmmm, met 2u53 zou ik content zijn. Moet te doen zijn...

10:59 Gepost door marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

29-09-06

50

50

 

Morgen loop ik voor de vijftigste maal een marathon. dat komt overeen met vijftig maal tweeënveertig kilometer of tweeduizendhonderd kilometer. om de vijf kilometer een bekertje water, dat is vierhonderdwtintig bekertjes. vijftig medailles van tweehondervijftig gram dat is niet minder dan twaalfeneenhalve kilo eremetaal. Vijftig T-shirts dat is één volledige kleerkast en iedere marathon ben ik twee keer doodgegaan dat is, juist ja, honderd keer gestorven.

Weet er iemand hoeveel levens een marathonloper heeft? Honderd, honderdenéén?

Desalniettemin, afspraak morgen op de dijk van Oostende, als het heel goed gaat om 14u10, hoogstwaarschijnlijk rond 15u00. See you there!

16:00 Gepost door marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

26-09-06

Eikels! Uilen!

Neenee, dit wordt geen ordinaire scheldpartij. Hier woorden geen beladen woorden naar andermans hoofd geslingerd, geen zieltjes worden vuil besmeurd noch moet ik mijn hart luchten door middel van een goeddoorspekte scheldtirade. Een tegenvaller voor de mensen die dit verwacht hadden, maar ik ben er zeker van dat er genoeg blogs zijn waar zij wel aan hun trekken kunnen komen.

Dit jaar is een mastjaar! Eiken hangen door van de eikels en beuken produceren karrevrachten beukenootjes (ooit lapsiaans neukebootjes genoemd, maar dit compleet en flauw terzijde). Een tapijt van eikels en noten zal de bosgrond bedekken, tot grote glorie van bosmuizen en gaaien (tot voor kort Vlaamse gaaien maar tgv de nieuwe spelling...) Voor hen wordt de winter een feest! Eten en voortplanten, aan geen van deze twee activiteiten zal het onze kleine vrienden ontbreken. Dus als je een boswandeling maakt, wees uiterst ingetogen en kalm want achter iedere boom of onder elk blad worden muisjes gepakt (excuseer me het eerder ongekuiste taalgebruik maar hoe zeg je het anders als het over muizen gaat?).

En de uilen? Ja die zullen er ook wel bijvaren natuurlijk. Een spits-muisje staat helemaal bovenaan hun menukaart. Terwijl de egel winterslaapt en de eekhoorntjes zich ingraven in hun holletje, jaagt de kerkuil op snelle muisjes.

Het wordt een fantastische winter in het bos!

 

  eikelkopie

 

10:27 Gepost door marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (22) |  Facebook |

24-09-06

Micro Macro

 

 

Toen ik een jaar of dertien was kwam mijn vier jaar oudere zus eindelijk met een lief naar huis. Eindelijk! Niet dat iemand twijfelde aan haar, overigens nog steeds, prima uiterlijke kwaliteiten (naar het schijnt is dat iets dat eigen is aan ons familie) maar ik had eindelijk een grote broer. Na dertien jaar tirannie van een grote zuster, kon ik eindelijk het genoegen smaken van een grote broer te hebben.

J. was negentien jaar, een toffe gast. Hij was wel wat verliefd op mijn zuster (dat kon ik hem vergeven) maar ging even graag met zijn vrienden pinten drinken. Ik mocht, 'in de duik', van zijn sigaret trekken, blauwe Gauloises. Hij vertelde 'vuile' moppen en nam me regelmatig in een of andere pijnlijke 'catchgreep'. Het was eens iets anders dan mijn zusters breinaalden te zoeken.

J. bracht ook regelmatig enkele LP's mee waar ik dan urenlang kon naar luisteren. Genesis, Deep Purle, Black Sabbath,…het hele rijtje klassiekers. Maar er zat één 'specialleke' tussen, een groenachtig hoes met een vreemde, soort psychedelische foto op. Met moeite kon ik de naam van de plaat achterhalen: 'meddle'. Langs de binnenkant stonden vier mannen met lang haar me stoer aan te staren. Hemel, was dat nu Pink Floyd? Wist ik veel dat de legendarische Syd Barret dan reeds uitgerangeerd was. Ik stond op met 'One of these days' en ging slapen met 'Echoes'. Zelfs het pijnlijke gekraak veroorzaakt door een diepe kras in het vinyl vond ik fantastisch. ‘One of these days’ was een wervelstorm, een woeste energie-uitbarsting en met ‘Echoes’ kwam ik in een vreemde mysterieuze wereld terecht. Met het verdwijnen van J. uit het leven van mijn zuster, verdween ‘Meddle’ uit het mijne.

Tot gisteren. Ik snuister echt graag rond in de tweedehandszaak van lp’s en cd’s in de Predikherenstraat. Grasduinend door een hele reeks oude hoezen, botste ik ineens op die oude ‘Meddle’-plaat. Ik haalde ze voorzichtig uit de hoes en, ja hoor, een diepe kras overheen ‘Echoes’. Ongelooflijk perfect. Het was dertig jaar geleden maar ik kon nog iedere toon en iedere krak precies herkennen. En dankzij die kras kon ik nog eens 2,5 euro van de prijs afdingen. Dat was pas een koopje!

Trouwens de foto op de hoes doet me denken aan Micro Macro, een BRT-programma van de jaren zeventig, gepresenteerd door de ‘illustere’ Marc Van Poucke. Iemand een idee wat de foto op de hoes voorstelt?

10:50 Gepost door marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

21-09-06

Koopje

  
   
 

Als ik in een vreemde stad vertoef, durf ik wel eens de winkelstraten afschuimen op zoek naar unieke of verleidelijke koopjes. Zo kocht ik in Durban een tand die ooit toebehoorde aan de haai die Miss KwaZulu-Natal had verslonden toen die onbesuisd de golven van Indische Oceaan besurfte. En wie kan het hem dat kwalijk nemen? In Alice Springs kon ik voor een prikje honderd gram woestijnzand aanschaffen dat ooit nog door de vingers van 'flying doctors nurse' Lenore Smith had gegleden. Dit goddelijke schepsel maakte meermaals deel uit van mijn onbeschaamde, jeugdelijke natte dromen.

Maar wat ik in een etalage in de straten van Hobart zag tart alle verbeelding. Het koopje der koopjes: de ideale man en dat voor een prikje!

 

18:01 Gepost door marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

20-09-06

Alternatief II (of: waar is je volgende marathon?)

  
 
  
 
Om de dag van vandaag nog verrassend uit de hoek komen moet men ver gaan. Heel ver. Wat dacht je van de maan?
Zijn er tegenwoordig nog plaatsen waar je geen marathon kan lopen? Van Schaarbeek tot Beernem, van Siberië tot Antarctica, van de Jungfrau tot op de Mount Everest, geen plaats is te koud of te hoog of je kunt er 42 kilometer lopen. Zelfs op de Chinese Muur kun je het doen! Hoog tijd voor het echte werk.
Ik geef toe, ook dit project bevindt zich nog in de conceptuele fase maar ik ben ervan overtuigd: de Maan Marathon staat een mooie toekomst te wachten. Het is een kwestie van tijd dat er een pendeldienst Aarde-Maan komt, en dan kan het feest beginnen. Geen geknoei meer met zwaartekracht, weg met pasjes van een halve meter: sierlijk springend en zwevend worden de 42 kilometer afgelegd in een fantastisch PR, achteraf geen spierpijnen of krampen. Hey, dit wordt de Ultieme Marathon.
Niet genoeg zuurstof, zegt u? Dat vind ik een detail. Problemen moeten aangepakt worden als ze zich voordoen.

11:27 Gepost door marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

18-09-06

Alternatief (of: een gat in de markt)

 
              

Om gelukkig te zijn moet men beschikken over een degelijke roze bril. In weerwil van alle wereldlijke rampspoed en allerhande mensonterende toestanden blijft iedere mens de positieve kant van het leven aanschouwen. "Always look on the bright side of life." Letterlijk. Maar, geef toe, we worden het niet echt gemakkelijk gemaakt. Neem nu het nieuws over de zelfmoordaanslagen of bomauto's. Zijn er minder slachtoffers dan men op de vingers van beide handen kan tellen, kijken we nog nauwelijks op. Iedere dag horen of lezen we wel ergens dat er 17000 (zeventien-duizend) kinderen per dag sterven door gebrek aan voedsel en elementaire hygiëne. Hoe sterk is de steek in de streek van de maag als we toevallig nog eens geconfronteerd worden met het leven (?) van de straatkinderen in Brazilië?  Zorg dus maar dat je je roze bril steeds bij de hand hebt, miserie ligt overal en altijd op de loer en overvalt ons zelfs bij klaarlichte dag.

Verlies van die roze bril is niet minder dan een ramp op zich. Hoe vlug wordt zo'n kleinood, tijdens een verstrooid moment van onverhoopt, echt geluk, diep weggeborgen om hem daarna niet meer terug te vinden? Neen, we kunnen dit risico echt niet lopen.

Daarom heb ik "De Roze Lavabo" ontwikkeld. Dit project bevindt zich nog in zijn conceptuele fase (zie het design hierboven) maar is voorbestemd om een hit te worden. Vanaf nu ligt het geluk zomaar voor het grijpen. Een simpele wasbeurt aan "De Roze Lavabo" garandeert een dag vol geluk. Tanden poetsen met het blauwe water uit de roze kraan schenkt je een dag vol zonneschijn. Zo eenvoudig is het. "Hapiness is a Pink Lavabo!" wordt mijn slogan. Succes ge-garandeerd!

 

18:33 Gepost door marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

15-09-06

Liefde op het eerste zicht

        
             
 

Liefde op het eerste zicht was het. Met de woorden: "Hier moet je eens naar luisteren" toverde mijn vriend een elpee van Steely Dan uit de platenkast van zijn broer. Mijn leven zou nooit meer hetzelfde zijn. De zwarte hoes met het ragfijne roodwitte lint dat uitmondde in een profiel van een mysterieuze Oosterse vrouw raakte me recht tussen de ogen. Knock out! In de verte hoorde ik nog de wegzwevende klanken van een piano en een gitaar maar dat interesseerde me niet. Het zwart en rood beheerste mijn bewustzijn. "Steely Dan zei je, jaja super" kon ik nog fluisteren vooraleer ik me naar de platenwinkel haastte om Aja tot de mijne te maken.

Nog steeds kan ik uren naar die hoes zitten staren, zo erg dat passanten mijn hartslag controleren en in een vlaag van paniek proberen te herinneren hoe die reanimatietechniek nu terug precies in elkaar zat. Maar ondertussen ben ik ook een onvoorwaardelijke fan geworden van hun muziek. Speel een nummer en ik zing het zonder probleem mee (wat niet door iedereen rondom mij gewaardeerd wordt). De reeks prachtige Steely Dan klassiekers is praktisch oneindig. Ondanks de ongekende drang naar perfectie van Becker en Fagen zitten hun liedjes vol gevoel en emotie. Als je op het lint van de Oosterse Schone klikt hoor je hen 'Peg' ten berde brengen. (Als je klikt doe het wel voorzichtig, hé)

Vandaag zaten de 'Deacon Blues' door mijn hoofd te spoken. Het moest eruit. Voilà.

14:41 Gepost door marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

13-09-06

Content

Vandaag was ik content met de zon

Ze verlichtte mijn computerscherm-dag

Voorkwam een zeespiegel-depressie

Vandaag was ik content met mijn vijf-dagen-baard

Ondanks de groene winterkousen

Vandaag was ik content met mooie woorden

Zich wringend tussen droge meterhoogten

Vandaag was ik content met donkere ogen

Lachend onder een plots opwaaiende sluier

Vandaag was ik content met dwarrelende pluimen

Vallend uit een lucht zonder aanwijsbare vogels

Vandaag liep ik door de regen

Die viel uit een wolkenloze hemel

18:48 Gepost door marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

12-09-06

Brussel-Bad

De laatste jaren maken er zich heel wat mensen zorgen over het afsmelten van het ijs op Groenland en Antarctica. Deze bezorgdheid is natuurlijk niet geheel ongegrond aangezien regelmatig een stuk ijs ter grote van de provincie Oost-Vlaanderen van het zuidelijkste continent afbreekt en vervolgens een jarenlang smeltingsproces doorheen de warmere oceanen doormaakt. Wetenschappers hebben berekend, en dat hebben ze naar alle waarschijnlijkheid vrij goed gedaan, dat indien al het ijs van de Zuidpool afsmelt de globale zeespiegel stijgt met meer dan zestig meter. Zestig meter, iedereen kan voor zichzelf uitmaken of de schoorsteen van zijn of haar huis nog boven de zee zou uitsteken maar hier in Brugge zou enkel het topje van Onze Lieve Vrouwe kerk het zonlicht nog zien.

Maar zo'n vaart zal het deze eeuw nog niet lopen. Het staat immers (zo goed als) vast dat door bepaalde fysische en dynamische processen het ijs op de Zuidpool nog aangroeit. Dus van die kant moeten we, voorlopig, weinig of geen gevaar verwachten. Als we kijken wat er gebeurt in Groenland moeten we al iets bezorgder zijn want daar is het volume vast ijs wel degelijk aan het afnemen. Als de Groenlandse IJskap afsmelt stijgt de zeespiegel met zo'n 7 à 8 meter.

Dat de globale zeespiegel stijgt is een vaststaand en waargenomen feit. De belangrijkste reden hiervan is echter de stijging van de gemiddelde globale temperatuur. Die warmere lucht zorgt ervoor dat het oceaanwater ook opwarmt, en zout water dat opwarmt krijgt een groter volume. Met het gevolg dat de zeespiegel over de hele wereld stijgt. Hierbij moet men ook nog inschatten dat de zeebodem zelf ook nog verandert, dit als een soort na-ijleëffect van de laatste ijstijd (nu ook al zo'n 18000jaar geleden).

Hoe deze evolutie gedurende de volgende jaren en eeuwen zal verlopen wordt berekend door klimaatmodellen. Maar aangezien veel van deze processen op lange termijn nog slecht begrepen zijn is de betrouwbaarheid van de resultaten heel miniem.

Waarmee ik maar wil zeggen dat als je morgen wakker wordt en het water staat tot aan je kin: "Don't blame the weather man!"

  

 

00:11 Gepost door marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

11-09-06

Marathon

Deze editie van de Flanders Field was nog maar eens een voltreffer. Rond de 400 deelnemers en een weertje waarvoor de horeca aan de kust veel geld zou geven (jammer genoeg niet aan de weermannen die daarvoor zorgen). Nochthans was niet iedereen opgetogen met temperaturen die rond de middag vlotjes de kaap van 25 graden namen: "de hele maand augustus is het te koud om zonder dikke fleece buiten te komen en ik loop eens een marathon en het is dertig graden" vloekte een anders heel vriendelijke collega-marathonloper.

Nu ja, het is wel zo, dat als er dergelijke temperaturen op het menu staan, het tempo wat moet worden aangepast. Om tien uur 's morgens is het natuurlijk nog lekker fris, weinig wind en de goede sfeer zorgen ervoor dat gegarandeerd de helft van de deelnemers te vlug start. Met als gevolg dat de laatste 8 kilometer voor velen een ware hel wordt.

Het is natuurlijk wat 'ambetant' dat ik mijn vooropgestelde tijd niet heb gehaald, maar het feit dat ik op geen enkel moment kopje onder ben gegaan en zelfs de laatste kilometers nog heel wat 'lijken' heb opgeraapt geeft toch het gevoel dat ik een goede marathon heb gelopen. Hierbij wil ik toch eens, bij zulke omstandigheden, op het belang van een goede begeleider wijzen. Je kan bijna permanent verfrissen en drinken en grapjes maken. Merci, Tom.

Mijn eindtijd was 3u09m, 35ste plaats.

12:26 Gepost door marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

09-09-06

Klaar

Met mijn vorige posting heb ik genoeg aan de uitbreiding en etymologische onderbouw van mijn woordenschat gedaan voor deze week. Maar zo te zien was ik lang niet de enige die deze bijschaving of heropfrissing kon gebruiken. Hierbij mijn gewaardeerde dank aan Tom, die hier bewijst naast een voortreffelijk meteoroloog te zijn ook nog op andere gebieden een woordje te kunnen meepraten.

Maar vanaf nu is het gedaan met frivole uitspattingen allerhande, het is tijd voor het serieuze werk. Binnen welgeteld vierentwintig uur (de bij de pinkende zijnde lezer zal beseffen dat dit veranderlijk is naargelang het tijdstip dat hij dit leest maar deze laatste opmerking is totaal overbodig want diegenen die hier af en toe iets lezen zijn meer dan alleen maar bij de pinken STOP) wordt het startschot van de In Flanders Fields Marathon gegeven. 42 kilometer tussen Nieuwpoort en Ieper worden gelopen langs de IJzer en de Ieperlee, een prachtig parcours langsheen IJzertoren, Dodengang en de sluis van Boezinge. Het is heerlijk lopen langs de West-Vlaamse jaagpaden en landwegen, in de schaduw van de hoge populieren. Het is een prachtig stukje Westhoek, en bij het mooie weer van morgen wordt het extra genieten.

Het enige dat me nu nog rest is die opkomende verkoudheid zoveel mogelijk onderdrukken. Voor ik ging slapen gisterenavond, heb ik nog een tas saliethee met honing gedronken waarna ik mijn borstkast overvloedig met Vicks heb ingewreven. Als dessert heb ik eens goed aan de Sofrasolone gesnoven.

Voor de rest voel ik me prima, nergens pijntjes of stresserende ongemakjes, schoentjes mooi gepoetst, singletje gestreken. Ja ik denk dat ik er klaar voor ben!

 

   

    (Als je op de boot clict kom je op de blog waar ik de foto vond.)

10:47 Gepost door marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

07-09-06

Woorden-schat

 
Woordenschat is een levend begrip. Regelmatig vallen er woorden doorheen de met de tijd steeds groter wordende mazen van het net dat geheugen heet. Maar evengoed komen er nieuwe woorden bij. Soms sluipen ze heel onbewust je hersenpan binnen en nestelen zich in een donker hoekje om nu en dan eventjes aan het oppervlak te komen, om vervolgens stilletjes terug het web der vergetelheid op te zoeken. Maar langs de andere kant heb je van die woorden die langs de grote poort en met veel feestgedruis je leven binnenstormen, om voorgoed hun dominante plaats op te eisen.
 
Vorige week beukte zo'n begrip zich een weg naar mijn actieve woordenschat. Stel je voor, pas na tweeënveertig jaar rondlopen in dit tranendal werd mijn leefwereld hertekend door de confrontatie met een nieuw woord. Ik beken het, nog nooit voordien had ik de term "cleavage" gehoord. Hoe is dit mogelijk? Waarom heeft het 42 jaar moeten duren vooraleer ik de eerste keer dit woord hoorde? Samenloop van omstandigheden? Slechte vrienden? Het blijft gelijk, vanaf nu is cleavage een levend woord voor mij. Nooit vergeet ik het. Dat beloof ik op mijn eerste communiezieltje. Bedankt, T.
 
Tussen haakjes, voor hen die de betekenis van cleavage niet kennen, heb ik een een sprekend voorbeeldje toegevoegd. Hier zijn woorden overbodig. (Voor diegenen die het nog niet snappen is er nog steeds de wondere wereld van Google).
 

 

 

19:16 Gepost door marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (21) |  Facebook |

05-09-06

Het belang van nut

 

Het is het dode punt. Het moment dat ik me begin af te vragen of hetgeen waarmee ik bezig ben wel nut heeft. Zingeving is iets waarmee ik het altijd moeilijk heb gehad. Ik ga liever met een wijde boog rond dit heikele punt heen dan de confrontatie aan te gaan. Als ik dat niet doe kan dit leiden tot een angstige en paniekerige gemoedstoestand. Maar af en toe is het begin van de boog moeilijk te vinden.

Voor alle duidelijkheid ik doe het niet. Ik kweek mijn eigen groenten niet. Ik heb geen moestuin. En dit is niet omdat ik in het centrum van de stad woon en desgevolgens geen tuin maar een koer heb maar gewoon omdat ik er het nut niet van inzie. "Het is een buitenbezigheid, de gezonde lucht." Ik loop iedere dag ontelbare kilometers in de uitgestrekte polders, buiten en gezond! "Eigen groenten zijn gezond! Onbespoten." Heb je al eens je eigen bloem- of andere rode kolen gekweekt zonder te spuitbus te hanteren? Je kan ermee petanken. "Goedkoper". Sla en tomaten, je krijgt geld toe als je er nu gaat kopen. Wortelen? De verkoper moet ze ongemerkt in je tas stoppen als hij ze kwijt wil. Ja je kunt er je familie en de mensen uit je buurt mee gelukkig maken, alhoewel ze de krop onbespoten sla achter je rug onmiddellijk in de vuilnisemmer kieperen omdat ze ze viermaal moeten spoelen om er al de beesten uit te krijgen. En het is inderdaad plezant om met gelijkgezinden te praten, klagen, over de droogte of de luizenplaag die je moestuin teistert. Maar doe dat niet te luid want voor je het weet word je versleten voor een oude geitewollensok.

En dit is enkel nog maar mijn idee over tuinieren. Dan heb ik het nog niet gehad over de onzin van lopen, lezen, fotograferen, fietsen, of andere favoriete bezigheden.

Ja, ik zit op een knoop. Maar ik heb die wijde boog reeds ingezet.

 

 

 

18:45 Gepost door marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

04-09-06

Droomeiland

 

Toen we van de basis naar de landingsstrip vlogen, werd mijn aandacht getrokken door een heel klein eilandje. Een eilandje in een zee van ijs. Omgeven door een prachtig dooikanaal van het meest intense groen dat ik ooit zag. De azuurblauwe poelen deden me twijfelen of ik in een droom was verzeild.

Nee Eilandman, het is niet Tiengemeten. Ik denk niet dat het een naam heeft. Ik stel voor dat wij het een naam geven. Iemand een idee?

00:29 Gepost door marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (16) |  Facebook |

01-09-06

42

Ik had nog niet geschreven dat ik heel veel plezier beleefd heb aan de Marathon van Brussel. Een paar jaar geleden had ik nochtans gezworen dat ik nooit meer in Brussel zou lopen maar ja de wil en de drang waren te groot om te weerstaan.

Een zwaar parcours, niet ideaal om een scherpe tijd te lopen. Er waren heel wat lopers, hoeveel weet ik niet precies. Ik liep als vijfenzestigste over de meet na drie uur en tien minuten. Toch wel tevreden, eigenlijk wel heel tevreden. Ik vind trouwens dat je je eigen lichaam niet mag aandoen van niet tevreden te zijn na zo'n zware inspanning, al valt de tijd dan nog serieus tegen.

Volgende week zondag staat mijn favoriete marathon op het programma: Flanders Fields. Met een frisse noordenwind moet de tweeënveertig tussen Nieuwpoort en Ieper in minder dan drie uur kunnen geslecht worden.

 

 

11:03 Gepost door marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

Hart

Ticketjes voor pearl jam worden duur betaald, het reserveren van sportpaleiskaartjes is een strategische en goeddoordachte operatie geworden. Waarvan ik geen kaas gegeten heb. Waar ze nog wel heel veel  kaas hebben is in Nederland natuurlijk. De dag voor Antwerpen speelde eddie en de zijnen in het Gelredome stadion (te Arnhem) en zelfs voor mij was het een fluitje van een cent om een kaartje of twee te bemachtigen.

De superlatieven over hun concert zijn reeds overvloedig door alle media uitgebazuind. Moet ik daaraan nog mijn steentje bijdragen? Misschien is het aardig om te weten dat we achteraf de bedenking maakten dat het menselijk onmogelijk moet zijn om twee dagen na elkaar zo'n energie en passie te kunnen geven aan een waanzinnig wild publiek. Pearl Jam heeft heel wat mooie nummers die door een goed op elkaar ingespeelde band heel goed gebracht worden. Maar zo zijn er wel meerdere groepen. Het is Vedder die het geheel tot een hoger niveau verheft. Hij is één en al passie, het komt recht uit zijn hart, hij is zijn hart. Ik hou van mensen die wat ze doen, doen met hun hart. Passie.

Bedankt voor de mooie reacties op de viswolk. Stel je voor dat ik mijn boterham verdien met het kijken naar wolken! (ik doe het wel met heel mijn hart, hé) 

10:45 Gepost door marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

25-08-06

Hoog in de lucht

 

 

Als weerman met 'het hart op de juiste plaats' kon ik u deze mooie wolkenfoto echt niet onthouden. Het is een prachtig voorbeeld van Cirrus Fibratus Vertebratus. Onderaan ziet u enkele toefjes Cumulus Humilis, met andere woorden 'kleine bloemkoolwolkjes'. Onder meteomannen noemen we dit ook wel 'mooi-weer-wolken', helaas hebben we er van deze soort de laatste weken echt te weinig gezien.

Maar de hoofdvogel, het zeldzame prijsbeest, staat rechtsbovenaan. Een of andere piloot van Sabena heeft nog getracht om met het aanbrengen van contrails dit unieke patroon te verstoren, hij zou zijn straf niet ontlopen!

Nu nog even over dit wolkenpatroon, de Cirrus Fibratus Vertebratus. De Cirrus wijst op het feit dat dit heel hoge bewolking is en enkele uit ijskristalletjes bestaat. De hoogte kan variëren tussen ongeveer 4 en 8000 meter. De term 'Fibratus' is een verwijzing naar de structuur van de wolk, bestaande uit precies allemaal kleine fijne draadjes, niet uilopend op haken want dan spreekt men van Uncinus. Tot hier is deze wolk nog vrij dagdagelijks, wat deze wolk zo speciaal maakt is de term Vertebratus. Deze zegt iets meer over het patroon, de ordening van de draadjeswolk. Mijn collega met kennis van Latijn zou hierin, na een tijdje zoeken weliswaar, het woord Vertebrate ontdekken, hetgeen verwijst naar de diersoort der 'Gewervelden'. Dus met andere woorden kunnen we onze prachtige wolk ook als volgt noemen: Hoge Draadjeswolk met Ruggengraatmotief of  Hoge Haartjeswolk met Visgratenmotief. Of hoe zou u ze liever noemen?

 

 

10:23 Gepost door marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (21) |  Facebook |